Anūcāna (True Learning), the Vedāṅgas, and Śikṣā: Svara, Sāmavedic Chant, and Gandharva Theory

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा सनंदनस्येत्थं वचनं नारदो मुनिः । असंतुष्ट इव प्राह भ्रातरं तं सनंदनम् ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்—சனந்தனனின் இவ்வகைச் சொற்களை கேட்ட முனிவர் நாரதர், முழுதும் திருப்தியடையாதவர் போல, அந்த சகோதரன் சனந்தனனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 2

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं यत्पृष्टं भवतो मया । तथापि नात्मा प्रीयेत श्रृण्वन्हरिकथां मुहुः ॥ २ ॥

நாரதர் கூறினார்—பகவனே, நான் கேட்ட அனைத்தையும் நீர் விளக்கியுள்ளீர். ஆயினும் என் உள்ளம் முழுதும் மகிழ்ந்து திருப்தியடைவதில்லை; நான் மீண்டும் மீண்டும் ஹரிகதையை கேட்டாலும் கூட.

Verse 3

श्रूयते व्यासपुत्रस्तु शुकः परमधर्मवित् । सिद्धिं सुमहतीं प्राप्तो निर्विण्णोऽवांतरं बहिः ॥ ३ ॥

வியாசரின் புதல்வன் சுகன்—பரம தர்மத்தை அறிந்தவன்—மிகப் பெரிய சித்தியை அடைந்தான் என்று கேட்கப்படுகிறது; உள்ளும் புறமும் இடைப்பட்ட உலகப் பற்றுகளிலிருந்து அவன் நிர்விகாரமாக விரக்தனாய் இருந்தான்।

Verse 4

ब्रह्मन्पुंसस्तु विज्ञानं महतां सेवनं विना । न जायते कथं प्राप्तो ज्ञानं व्यासात्मजः शिशुः ॥ ४ ॥

ஓ பிராமணரே! மகான்களின் சேவை இன்றி மனிதனுக்கு உண்மையான விவேகம் பிறக்காது. அப்படியிருக்க, வியாசரின் புதல்வன் சிறுவன் சுகன் அந்த ஞானத்தை எவ்வாறு பெற்றான்?

Verse 5

तस्य जन्मरहस्यं मे कमचाप्यस्य श्रृण्वते । समाख्याहि महाभाग मोक्षशास्त्रार्थविद्भवान् ॥ ५ ॥

நான் கேட்கிறேன்—அவனுடைய பிறப்பின் இரகசியத்தையும் அதன் காரணத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஓ மகாபாகரே! நீங்கள் மோக்ஷ-சாஸ்திரங்களின் பொருளறிந்தவர்; தயவுசெய்து விரிவாக விளக்குங்கள்।

Verse 6

सनंदन उवाच । श्रृणु विप्रप्रवक्ष्यामि शुकोत्पत्तिं समासतः । यां श्रुत्वा ब्रह्मतत्त्वज्ञो जायते मानवो मुने ॥ ६ ॥

சனந்தனன் கூறினார்: ஓ விப்ரரே, கேளுங்கள்—சுகனின் தோற்றத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். ஓ முனிவரே, இதைக் கேட்டால் மனிதன் பிரம்மத் தத்துவத்தை அறிந்தவனாகிறான்।

Verse 7

न हायनैर्न पलितैर्न वित्तेन न बंधुभिः । ऋषयश्चक्रिरे धर्मं योऽनूचानः स नो महान् ॥ ७ ॥

ஆண்டுகளாலும், நரைமுடியாலும், செல்வத்தாலும், உறவினராலும் மகத்துவம் வராது. ரிஷிகள் தர்மத்தின் அளவுகோலை நிறுவினர்: உண்மையில் கற்றவன் தான் நம்மிடையே மகான்.

Verse 8

नारद उवाच । अनूचानः कथंब्रह्मन्पुमान्भवति मानद । तन्मे कर्म समाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम ॥ ८ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மனே, ஓ மானதா! மனிதன் எவ்வாறு உண்மையில் அனூசானன் (மெய்யறிஞன்) ஆகிறான்? அந்த சாதனை-நியமத்தை எனக்குச் சொல்வாயாக; கேட்க என் ஆர்வம் மிகுதி।

Verse 9

सनंदन उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि ह्यनूचानस्य लक्षणम् । यज्ज्ञात्वा सांगवेदानामभिज्ञो जायते नरः ॥ ९ ॥

சனந்தனர் கூறினார்—நாரதா, கேள்; அனூசானனின் இலக்கணங்களை நான் உரைக்கிறேன். இவற்றை அறிந்தால் மனிதன் வேதாங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களின் உண்மையான அறிஞனாகிறான்।

Verse 10

शिक्षा कल्पो व्याकरणं निरुक्तं ज्योतिषं तथा । छंदःशास्त्रं षडेतानि वेदांगानि विदुर्बुधाः ॥ १० ॥

சிக்ஷா, கல்பம், வியாகரணம், நிருக்தம், ஜ்யோதிஷம், மற்றும் சந்தஸ்-சாஸ்திரம்—இவை ஆறும் வேதாங்கங்கள் என ஞானிகள் அறிவர்।

Verse 11

ऋग्वेदोऽथ यजुर्वेदः सामवेदो ह्यथर्वणः । वेदाश्चत्वार एवैते प्रोक्ता धर्मनिरूपणे ॥ ११ ॥

ரிக் வேதம், யஜுர் வேதம், சாம வேதம், மற்றும் அதர்வ வேதம்—இவையே நான்கு வேதங்கள் என, தர்ம விளக்கத்திற்காக அறிவிக்கப்பட்டன।

Verse 12

सांगान्वेदान्गुरोर्यस्तु समधीते द्विजोत्तमः । सोऽनूचानः प्रभवति नान्यथा ग्रंथकोटिभिः ॥ १२ ॥

குருவிடமிருந்து வேதாங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களை முறையாகக் கற்கும் சிறந்த த்விஜனே உண்மையில் அனூசானன் ஆகிறான்; கோடி நூல்கள் படித்தாலும் வேறு வழியில்லை।

Verse 13

नारद उवाच । अंगानां लक्षणं ब्रूहि वेदानां चापि विस्तरात् । त्वंमस्मासु महाविज्ञः सांगेष्वेतेषु मानद ॥ १३ ॥

நாரதர் கூறினார்—வேதாங்கங்களின் இலக்கணங்களையும், வேதங்களின் தன்மையையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள். ஹே மானதா! இவ்வேதாங்கங்களில் எங்களுள் நீரே மஹாவித்வான்.

Verse 14

सनंदन उवाच । प्रश्नभारोऽयमतुलस्त्वया मम कृतो द्विज । संक्षेपात्कथयिष्यामि सारमेषां सुनिश्चितम् ॥ १४ ॥

சனந்தனர் கூறினார்—ஹே த்விஜா! நீ என்மேல் ஒப்பற்ற கேள்விப் பாரத்தை வைத்தாய். ஆகவே இவற்றின் உறுதியான சாரத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 15

स्वरः प्रधानः शिक्षायां कीर्त्तितो मुनिभिर्दिजैः । वेदानां वेदविद्भिस्तु तच्छृणुष्व वदामि ते ॥ १५ ॥

சிக்ஷா சாஸ்திரத்தில் ‘ஸ்வரம்’—சுரத் தாளம்—முனிவரும் த்விஜப் பண்டிதரும் முதன்மை எனப் புகழ்ந்தனர். ஆகவே வேதவிதர்கள் வேதங்களைப் பற்றி கூறியதை கேள்; நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 16

आर्चिकं गाथिकं चैव सामिकं च स्वरान्तरम् । कृतांते स्वरशास्त्राणां प्रयोक्तव्य विशेषतः ॥ १६ ॥

முடிவுப் பகுதியில் ஸ்வரசாஸ்திரத்தின் விதிகளைச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்—ருக் முறையான ஆர்ச்சிகம், காதா முறையான காதிகம், சாம முறையான சாமிகம், மேலும் ஸ்வராந்தரம் எனும் சுரங்களுக்கிடையேயான சரியான மாற்றம்.

Verse 17

एकांतरः स्वरो ह्यप्सु गाथासुद्व्यंतरः स्वरः । सामसु त्र्यंतरं विद्यादेतावत्स्वरतोऽन्तरम् ॥ १७ ॥

ருக் மந்திரங்களில் ஸ்வர இடைவெளி ஒரு படி; காதாக்களில் இரண்டு படி; சாமகானத்தில் மூன்று படி என்று அறிய வேண்டும்—ஸ்வர வேறுபாடு இவ்வளவே.

Verse 18

ऋक्सामयजुरंगानि ये यज्ञेषु प्रयुंजते । अविज्ञानाद्धि शिक्षायास्तेषां भवति विस्वरः ॥ १८ ॥

யாகங்களில் ருக், சாம, யஜுர் வேதங்களின் அங்கங்களைப் பயன்படுத்துவோர், சிக்ஷா (உச்சரிப்பு-ஒலியியல்) பற்றிய சரியான அறிவு இல்லாததால், அவர்களின் பாராயணத்தில் ஸ்வரக் குறைபாடு உண்டாகி ஜபம் தவறாகிறது।

Verse 19

मंत्रो हीनः स्वरतो वर्णतो वा मिथ्याप्रयुक्तो न तमर्थमाह । स वाग्वज्रो यजमानं हिनस्ति यथेंद्रशत्रुः स्वरतोऽपराधात् ॥ १९ ॥

ஸ்வரம் அல்லது வர்ணத்தில் குறைபட்டதோ, தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதோ ஆன மந்திரம் வேண்டிய பொருளை வெளிப்படுத்தாது. அத்தகைய வாக்கே வஜ்ரமாகி யஜமானனைத் தீங்குறச் செய்கிறது; ‘இந்திரசத்ரு’ என்ற சொல் ஸ்வரத் தவறால் அழிவுக்குக் காரணமானதுபோல்।

Verse 20

उरः कंठः शिरश्चैव स्थानानि त्रीणि वाङ्मये । सवनान्याहुरेतानि साम वाप्यर्द्धतोंऽतरम् ॥ २० ॥

வாக்மய வித்யையில் உச்சரிப்பிற்கான மூன்று இடங்கள்—உரஸ் (மார்பு), கண்டம் (தொண்டை), சிரஸ் (தலை)—என்று கூறப்படுகிறது. இவையே ‘சவனங்கள்’ என அறிவிக்கப்படுகின்றன; சாமனும் இவற்றின் நடுவிலான அரை இடைவெளியில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 21

उरः सप्तविवारं स्यात्तथा कंठस्तथा शिरः । न च शक्तोऽसि व्यक्तस्तु तथा प्रावचना विधिः ॥ २१ ॥

உரஸில் ஏழு துளைகள் உள்ளன; அதுபோல கண்டத்திலும், அதுபோல சிரஸிலும். ஆயினும் நீ பிராவசன (பாராயணம்-விளக்கம்) முறையைத் தெளிவாகச் சொல்ல இயலவில்லை।

Verse 22

कठकालापवृत्तेषु तैत्तिराह्वरकेषु च । ऋग्वेदे सामवेदे च वक्तव्यः प्रथमः स्वरः ॥ २२ ॥

கட, காலாப, வ்ருத்த மரபுகளிலும், தைத்திரீய மற்றும் ஆஹ்வரக சாகைகளிலும், மேலும் ருக் வேதம், சாம வேதத்திலும்—முதன்மை (பிரதம) ஸ்வரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும் என்பது விதி.

Verse 23

ऋग्वेदस्तु द्वितीयेन तृतीयेन च वर्तते । उच्चमध्यमसंघातः स्वरो भवति पार्थिवः ॥ २३ ॥

ரிக் வேதம் இரண்டாம், மூன்றாம் ஸ்வரங்களால் ஓதப்படுகிறது. உயர்ந்தும் நடுத்தரமும் சேர்ந்தால் ‘பார்த்திவ’ ஸ்வரம் தோன்றும்.

Verse 24

तृतीय प्रथमक्रुष्टा कुर्वंत्याह्वरकान् स्वरान् । द्वितीयाद्यास्तु मद्रांतास्तैत्तिरीयाश्चतुःस्वरान् ॥ २४ ॥

மூன்றாம் பிரிவு—பிரதம-க்ருஷ்டா முதலியவை—ஆஹ்வரக ஸ்வரங்களைப் பயன்படுத்தும். இரண்டாம் பிரிவு (மத்ரா வரை) மற்றும் தைத்திரீயர்கள் நான்கு ஸ்வரங்களைப் பயன்படுத்துவர்.

Verse 25

प्रथमश्च द्वितीयश्च तृतीयोऽथ चतुर्थकः । मंद्रः क्रुष्टो मुनीश्वर एतान्कुर्वंति सामगाः ॥ २५ ॥

முதல், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம்; மேலும் மந்த்ர, க்ருஷ்ட—ஓ முனீஸ்வரா—இவையே சாமகானம் பாடுவோர் பயன்படுத்தும் ஸ்வரங்கள்.

Verse 26

द्वितीयप्रथमावेतौ नांडिभाल्लविनौ स्वरौ । तथा शातपथावेतौ स्वरौ वाजसनेयिनाम् ॥ २६ ॥

இந்த இரண்டு ஸ்வரங்கள் நாண்டிபால்ல, லவின மரபுகளில் ‘த்விதீய’ மற்றும் ‘ப்ரதமா’ என அழைக்கப்படுகின்றன. வாஜஸநேயிகளிடமும் இவை ‘சாதபத’ மரபின்படி அறியப்படுகின்றன.

Verse 27

एते विशेषतः प्रोक्ताः स्वरा वै सार्ववैदिकाः । इत्येतच्चरितं सर्वं स्वराणां सार्ववैदिकम् ॥ २७ ॥

இவை குறிப்பாக ‘சார்வவைதிக’—அதாவது எல்லா வேதங்களுக்கும் பொதுவான—ஸ்வரங்கள் என உரைக்கப்பட்டன. இவ்வாறு பொதுவான வேத ஸ்வரங்களின் முழு விளக்கம் நிறைவு பெற்றது.

Verse 28

सामवेदे तु वक्ष्यामि स्वराणां चरितं यथा । अल्पग्रंथं प्रभूतार्थं सामवेदांगमुत्तमम् ॥ २८ ॥

இப்போது சாமவேதத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, ஸ்வரங்களின் இயல்பான நடைமுறையையும் ஒழுங்கையும் உரைப்பேன். இது சாமவேதத்தின் சிறந்த அங்கம்; நூல் அளவில் சிறியது, பொருளில் மிக வளமானது॥२८॥

Verse 29

तानरागस्वरग्राममूर्च्छनानां तु लक्षणम् । पवित्रं पावनं पुण्यं यथा तुभ्यं प्रकीर्तितम् ॥ २९ ॥

தானம், ராகம், ஸ்வரம், கிராமம், மூர்ச்சனா ஆகியவற்றின் இலக்கணங்கள் உனக்கு முறையாக உரைக்கப்பட்டன. இவை புனிதமும், பாவனமும், புண்ணியமும் தரும் உபதேசங்கள்॥२९॥

Verse 30

शिक्षामाहुर्द्विजातीनामृग्यजुः सामलक्षणम् । सप्त स्वरास्रयो ग्रामा मृर्छनास्त्वेकविंशतिः ॥ ३० ॥

இருபிறப்போர்க்கு ‘சிக்ஷா’ என்பது ருக், யஜுஸ், சாமன் மரபுகளின் இலக்கண-அறிவாகக் கூறப்படுகிறது. இது ஏழு ஸ்வரங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டது; கிராமங்கள் ஏழு, மூர்ச்சனைகள் இருபத்தொன்று॥३०॥

Verse 31

ताना एकोनपंचाशदित्येतस्स्वरमंडलम् । षड्जश्च ऋषभश्चैव गांधारो मध्यमस्तथा ॥ ३१ ॥

தானங்கள் நாற்பத்தொன்பது எனக் கூறப்படுகின்றன; இதுவே ஸ்வரமண்டலத்தின் முழு அமைப்பு. அவற்றில் ஷட்ஜம், ரிஷபம், காந்தாரம், மேலும் மத்யமமும் உள்ளன॥३१॥

Verse 32

पंचमो धैवतश्चैवं निषादः सप्तमः स्वरः । षड्जमध्यमगांधारास्त्रयो ग्रामाः प्रकीर्तिताः ॥ ३२ ॥

ஐந்தாம் ஸ்வரம் தைவதம்; நிஷாதம் ஏழாம் ஸ்வரம். ஷட்ஜ, மத்யம, காந்தார—இம்மூன்றே கிராமங்கள் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டன॥३२॥

Verse 33

भूर्ल्लोकाज्जायते षड्जो भुवर्लोकाञ्च मध्यमः । स्वर्गाभ्राच्चैव गांधारो ग्रामस्थानानि त्रीणि हि ॥ ३३ ॥

பூலோகத்திலிருந்து ஷட்ஜ ஸ்வரம் தோன்றுகிறது; புவர்லோகத்திலிருந்து மத்யமம்; மேலும் ஸ்வர்கத்திலிருந்து காந்தாரம் வெளிப்படுகிறது. இம்மூன்றே கிராமஸ்தானங்களாகிய அடிப்படை ஆதாரங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 34

स्वराणां च विशेषेण ग्रामरागा इति स्मृताः । विंशतिर्मध्यमग्रामे षड्जग्रामे चतुर्दश ॥ ३४ ॥

ஸ்வரங்களின் சிறப்பு அமைப்புகள் ‘கிராம-ராகங்கள்’ என நினைவில் கூறப்படுகின்றன. மத்யம-கிராமத்தில் இருபது; ஷட்ஜ-கிராமத்தில் பதினான்கு உள்ளன.

Verse 35

तानान्पंचदशेच्छंति गांधारे सामगायिनाम् । नदी विशाला सुमुखी चित्रा चित्रवती मुखा ॥ ३५ ॥

காந்தார நாட்டில் ஸாமகானம் பாடுவோர் பதினைந்து தானங்களை ஏற்றுக் கூறுகின்றனர். அந்நதிகள்—விசாலா, சுமுகீ, சித்ரா, சித்ரவதீ, முகா.

Verse 36

बला चाप्यथ विज्ञेया देवानां सप्त मूर्छनाः । आप्यायिनी विश्वभृता चंद्रा हेमा कपर्दिनी ॥ ३६ ॥

‘பலா’ முதலியவை தேவர்களின் ஏழு மூர்ச்சனைகள் என அறியப்பட வேண்டும்—ஆப்யாயினீ, விஷ்வப்ருதா, சந்த்ரா, ஹேமா, கபர்தினீ—இவை தெய்வீக ஸ்வரநடைகள்.

Verse 37

मैत्री च बार्हती चैव पितॄणां सप्त मूर्छनाः । षड्जे तूत्तरमंद्रा स्यादृषभे चाभिरूहता ॥ ३७ ॥

‘மைத்ரீ’ மற்றும் ‘பார்ஹதீ’—இவை பித்ருக்களின் ஏழு மூர்ச்சனைகளில் அடங்கும். ஷட்ஜத்தில் இது உத்தர-மந்த்ரம் எனப்படும்; ரிஷபத்தில் மேலே நோக்கி ஆரோஹிக்கிறது.

Verse 38

अश्वक्रांता तु गांधारे तृतीया मूर्च्छना स्मृता । मध्यमे खलु सौवीरा हृषिका पंचमे स्वरे ॥ ३८ ॥

காந்தார ஸ்வரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட மூன்றாம் மூர்ச்சனை ‘அஶ்வக்ராந்தா’ என நினைக்கப்படுகிறது. மத்தியமத்தில் அது ‘சௌவீரா’, பஞ்சம ஸ்வரத்தில் ‘ஹ்ருஷிகா’ என அழைக்கப்படுகிறது॥

Verse 39

धैवते चापि विज्ञेया मूर्छना तूत्तरा मता । निषादे रजनीं विद्यादृषीणां सप्त मूर्छनाः ॥ ३९ ॥

தைவத ஸ்வரத்தில் ‘உத்தரா’ எனும் மூர்ச்சனை அறியப்பட வேண்டும். நிஷாத ஸ்வரத்தில் ‘ரஜனி’ எனும் மூர்ச்சனை அறிய வேண்டும்; இவ்வாறு ரிஷிகள் ஏழு மூர்ச்சனைகளை உபதேசித்தனர்॥

Verse 40

उपजीवंति गंधर्वा देवानां सप्त मूर्छनाः । पितॄणां मूर्च्छनाः सप्त तथा यक्षा न संशयः ॥ ४० ॥

தேவர்களின் ஏழு மூர்ச்சனைகளால் கந்தர்வர்கள் வாழ்வாதாரம் பெறுகின்றனர். அதுபோல பித்ருக்களின் ஏழு மூர்ச்சனைகளும், யக்ஷர்களுக்கும் அதே—இதில் ஐயமில்லை॥

Verse 41

ऋषीणां मूर्छनाः सप्त यास्त्विमा लौकिकाः स्मृताः । षङ्जः प्रीणाति वै देवानृषीन्प्रीणाति चर्षभः ॥ ४१ ॥

ரிஷிகளின் இந்த ஏழு மூர்ச்சனைகள் உலக வழக்கில் பயன்படுவன என நினைக்கப்படுகின்றன. ஸ்வரங்களில் ஷட்ஜம் தேவர்களை மகிழ்விக்கிறது; ரிஷபம் ரிஷிகளை மகிழ்விக்கிறது॥

Verse 42

पितॄन् प्रीणाति गांधारो गंधर्वान्मध्यमः स्वरः ॥ देवान्पितॄनृषींश्चैव स्वरः प्रीणाति पंचमः ॥ ४२ ॥

காந்தார ஸ்வரம் பித்ருக்களை மகிழ்விக்கிறது; மத்தியம ஸ்வரம் கந்தர்வர்களை மகிழ்விக்கிறது. பஞ்சம ஸ்வரம் தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள்—மூவரையும் மகிழ்விக்கிறது॥

Verse 43

यक्षान्निषादः प्रीणाति भूतग्रामं च धैवतः । गानस्य तु दशविधा गुणवृत्तिस्तु तद्यथा ॥ ४३ ॥

நிஷாத ஸ்வரம் யக்ஷர்களை மகிழ்விக்கிறது; தைவத ஸ்வரம் பூதகணங்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறது. இனி கானத்தின் குணவிருத்தி பத்து வகையாக உரைக்கப்படுகிறது—அதுபோலத் தொடர்ந்து।

Verse 44

रक्तं पूर्णमलंकृतं प्रसन्नं व्यक्तं विक्रुष्टं श्लक्ष्णं समं सुकुमारं मधुरमिति गुणास्तत्र रक्तं नाम वेणुवीणास्वराणामेकीभावं रक्तमित्युच्यते पूर्णं नाम स्वरश्रुतिपूरणाच्छंदः पादाक्षरं संयोगात्पूर्णमित्युच्यते अलंकृतं नामोरसि शिरसि कंठयुक्तमित्यलंकृतं प्रसन्नं नामापगतागद्गदनिर्विशंकं प्रसन्नमित्युच्यते व्यक्तं नाम पदपदार्थप्रकृतिविकारागमनोपकृत्तद्धितसमासधातुनिपातोपसर्गस्वरलिंगं वृत्तिवार्त्तिकविभक्त्यर्थवचनानां सम्यगुपपादनं व्यक्तमित्युच्यते विक्रुष्टं नामोञ्चैरुञ्चारितं व्यक्तपदाक्षरं विक्रुष्टमित्युच्यते श्लेक्ष्णं नाम द्रुतमविलंबितमुच्चनीचप्लुतसमाहारहेलतालोपनयादिभिरुपपादनाभिः श्लक्ष्णमित्युच्यते समं नामावापनिर्वापप्रदेशे प्रत्यंतरस्थानानां समासः सममित्युच्यते सुकुमारं नाम मृदुपदवर्णस्वरकुहगरणयुक्तं सुकुमारमित्युच्यते मधुरं नाम स्वभावोपनीतललितपदाक्षरगुणसमृद्धं मधुरमित्युच्यते एवमेतैर्दशभिर्गुणैर्युक्तं गानं भवति ॥ १ ॥

கானத்தின் குணங்கள்—ரக்தம், பூர்ணம், அலங்க்ருதம், பிரசன்னம், வ்யக்தம், விக்ருஷ்டம், ஷ்லக்ஷ்ணம், சமம், சுகுமாரம், மதுரம். ‘ரக்தம்’ என்பது வேணு-வீணை ஸ்வரங்கள் ஒன்றாக கலப்பது; ‘பூர்ணம்’ என்பது ஸ்வர-ஷ்ருதிகளை நிறைத்து சந்தஸின் பாத-அக்ஷரங்களை நிறைவு செய்வது; ‘அலங்க்ருதம்’ என்பது மார்பு, தலை, குரல்வளை ஆதாரத்துடன் ஒலிப்பது; ‘பிரசன்னம்’ என்பது தடுமாற்றமும் சந்தேகமும் இன்றி தெளிவாக இருப்பது; ‘வ்யக்தம்’ என்பது சொல்-பொருள் மற்றும் இலக்கணம் (தாது, ப்ரத்யயம், சமாஸம் முதலியவை) சரியாக நிலைநிறுத்துவது; ‘விக்ருஷ்டம்’ என்பது உயர்ந்த குரலில் தெளிவான உச்சரிப்பு; ‘ஷ்லக்ஷ்ணம்’ என்பது விரைவாக, தாமதமின்றி, உயர்வு-தாழ்வு-நீட்டல் ஸ்வரங்களும் தாள-லயமும் மென்மையாக இணைவது; ‘சமம்’ என்பது எடுப்பு-விடுப்பு இடங்களில் நடுநிலைகள் சமமாக சேர்வது; ‘சுகுமாரம்’ என்பது மிருதுவான எழுத்து-ஸ்வரங்களுடன் நயமாக இருப்பது; ‘மதுரம்’ என்பது இயல்பாக லலிதமும் குணநிறைவும் உடையது. இப் பத்து குணங்களால் கானம் நிறைவு பெறுகிறது।

Verse 45

भवन्ति चात्र श्लोकाः । शंकितं भीषणं भीतमुद्धुष्टमनुनासिकम् । काकस्वरं मूर्द्धगतं तथा स्थानविवर्जितम् ॥ ४४ ॥

இங்கே (இத்தலைப்பில்) ச்லோகங்கள்—சந்தேகமுடன் நடுங்குவது, பயமூட்டுவது, அச்சமுற்றது, மிகக் கடுமையாக அழுத்தியது, மூக்கொலி கலந்தது; காகஸ்வரம் போல, தலைப்பகுதியிலிருந்து எழுவது, சரியான உச்சரிப்பு நிலையில்லாதது—இவை எல்லாம் குறைகளாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 46

विस्तरं विरसं चैव विश्लिष्टं विषमाहतम् । व्याकुलं तालहीनं च गीतिदोषाश्चतुर्दश ॥ ४५ ॥

அதிகமாக நீட்டுதல், ரசமின்மை, சிதறல், சமமில்லா தாக்கம், கலக்கம், தாளமின்மை—இவை (முதலியவை) கீதியின் பதினான்கு குறைகளில் சேர்க்கப்படுகின்றன।

Verse 47

आचार्याः सममिच्छंति पदच्छेदं तु पंडिताः । स्त्रियो मधुरमिच्छंति विक्रुष्टमितरे जनाः ॥ ४६ ॥

ஆசார்யர்கள் சமமான, அளவோடு கூடிய கானத்தை விரும்புவர்; பண்டிதர்கள் பதச்சேதம்—தெளிவான சொல்வகுப்பு—விரும்புவர். பெண்கள் இனிய (மதுர) ஸ்வரத்தை விரும்புவர்; மற்றவர்கள் உரத்த, வலிமையான (விக்ருஷ்ட) உச்சரிப்பை விரும்புவர்।

Verse 48

पद्मपत्रप्रभः षङ्ज ऋषभः शुकपिंजरः । कनकाभस्तु गांधारो मध्यमः कुंदसन्निभः ॥ ४७ ॥

ஷட்ஜம் தாமரை இதழ்போல் ஒளிரும்; ரிஷபம் கிளியின் இறகுபோல் பிங்கல நிறம். காந்தாரம் பொன்னொளி; மத்யமம் குந்த மலர்போல் வெண்மை உடையது.

Verse 49

पंचमस्तु भवेत्कृष्णः पीतकं धैवतं विदुः । निषादः सर्ववर्णः स्यादित्येताः स्वरवर्णताः ॥ ४८ ॥

பஞ்சமம் கருநிறம் எனவும், தைவதம் மஞ்சள் நிறம் எனவும் அறிஞர்கள் கூறுவர். நிஷாதம் எல்லா நிறங்களையும் உடையது—இதுவே ஸ்வரங்களின் நிறலட்சணம்.

Verse 50

पंचमो मध्यमः षङ्ज इत्येते ब्राह्मणाः स्मृताः । ऋषभो धैवतश्चापीत्येतौ वै क्षत्रियावुभौ ॥ ४९ ॥

பஞ்சமம், மத்யமம், ஷட்ஜம்—இவை பிராமண ஸ்வரங்கள் என ஸ்மிருதியில் நினைவுகூரப்படுகின்றன. ரிஷபம் மற்றும் தைவதம்—இவ்விரண்டும் க்ஷத்திரிய ஸ்வரங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 51

गांधारश्च निषादश्च वैश्यावर्द्धेन वै स्मृतौ । शूद्रत्वं विधिनार्द्धेन पतितत्वान्न संशयः ॥ ५० ॥

காந்தாரம் மற்றும் நிஷாதம்—ஸ்மிருதியில் பாதியாக வைசியர் எனக் கணிக்கப்படுகின்றன. விதிப்படி பாதியாக சூத்ரர் எனவும்; ‘பதித’ நிலை ஏற்படுவதில் ஐயமில்லை.

Verse 52

ऋषभो मूर्छितवर्जितो धैवतसहितश्च पंचमो यत्र । निपतति मध्यमरागे स निषादं षाङ्जवं विद्यात् ॥ ५१ ॥

மத்யம ராகத்தில் பஞ்சமம் தைவதத்துடன் இறங்கி, ரிஷபத்தின் மூர்ச்சித இயக்கத்தை விலக்கினால்—அந்த நிஷாதத்தை ஷாஞ்ஜவம் (ஷட்ஜ ஆதார வகை) என அறிய வேண்டும்.

Verse 53

यदि पंचमो विरमते गांधारश्चांतरस्वरो भवति । ऋषभो निषादसहितस्तं पंचममीदृशं विद्यात् ॥ ५२ ॥

பஞ்சம ஸ்வரம் ஒலிக்காவிடில், காந்தாரம் இடை (அந்தர) ஸ்வரமாகிறது; மேலும் ரிஷபம் நிஷாதத்துடன் சேர்ந்து இவ்விதம் பஞ்சமமாக அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 54

गांधारस्याधिपत्येन निषादस्य गतागतैः । धैवतस्य च दौर्बल्यान्मध्यमग्राम उच्यते ॥ ५३ ॥

காந்தாரத்தின் ஆதிக்கம், நிஷாதத்தின் முன்னும் பின்னும் அசைவு, மேலும் தைவதத்தின் பலவீனம் ஆகிய காரணங்களால் இதை ‘மத்தியம-கிராமம்’ என்று கூறுவர்.

Verse 55

ईषत्पृष्टो निषादस्तु गांधारश्चाधिको भवेत् । धैवतः कंपितो यत्र स षङ्गयाम ईरितः ॥ ५४ ॥

நிஷாதம் சிறிதளவே தொடப்பட, காந்தாரம் முன்னிலைப்பட, தைவதம் நடுக்கமுடன் (கம்பிதமாக) ஒலிக்கும் இடத்தில்—அந்த முறையை ‘ஷங்கயாமம்’ என்று கூறுவர்.

Verse 56

अंतरस्वरसंयुक्तः काकलिर्यत्र दृश्यते । तं तु साधारितं विद्यात्पंचमस्थं तु कैशिकम् ॥ ५५ ॥

இடைஸ்வரத்துடன் சேர்ந்து காகலி ஸ்வரம் கேட்கப்படும் இடத்தில் அதை ‘சாதாரிதம்’ என அறிய வேண்டும்; அது பஞ்சமத்தில் அமர்ந்தால் ‘கைசிகம்’ எனப்படும்.

Verse 57

कैशिकं भावयित्वा तु स्वरैः सर्वैः समंततः । यस्मात्तु मध्यमे न्यासस्तस्मात्कैशिकमध्यमः ॥ ५६ ॥

எல்லா ஸ்வரங்களாலும் சுற்றிலும் கைசிகத்தை முழுமையாக வளர்த்தபின், அதன் ந்யாசம் மத்தியமத்தில் இருப்பதால் இதை ‘கைசிக-மத்தியமம்’ என்று அழைப்பர்.

Verse 58

काकलिर्दृश्यते यत्र प्राधान्यं पंचमस्य तु । कश्यपः कैशिकं प्राह मध्यमग्रामसंभवम् ॥ ५७ ॥

எங்கு ‘காகலி’ என்னும் ஸ்வரம் புலப்பட்டு, ‘பஞ்சம’ ஸ்வரம் முதன்மை பெறுகிறதோ, அங்கு கஷ்யபர் ‘மத்தியம-கிராம’த்தில் தோன்றிய அந்த ராகவகையை ‘கைசிகம்’ என்று உரைத்தார்।

Verse 59

गेति गेयं विदुः प्राज्ञा धेति कारुप्रवादनम् । वेति वाद्यस्य संज्ञेयं गंधर्वस्य प्ररोचनम् ॥ ५८ ॥

அறிவுடையோர் கூறுவர்—‘கேதி’ என்பது பாடத்தக்க கீதத்தின் பெயர்; ‘தேதி’ என்பது கலைகளின் திறமையான நிகழ்த்தல்; ‘வேதி’ என்பது வாத்திய இசையின் குறிப்பு—இவையே கந்தர்வவித்தையின் இனிய கூறுகள்।

Verse 60

सामवेदस्य स्वराणां सङ्गीतशास्त्रस्य स्वरेभ्यः तुलना । सामवेदः । सङ्गीतशास्त्रः । क्रुष्ट * । पञ्चमः । प्रथमः ॥ १ ॥

இப்போது சாமவேத ஸ்வரங்களையும் சங்கீதசாஸ்திர ஸ்வரங்களையும் ஒப்பிடுதல் கூறப்படுகிறது—சாமவேதத்தின் ஒரு ஸ்வரம் சங்கீதசாஸ்திரத்தில் ‘க்ருஷ்ட’ எனப்படும்; சாமவேதத்தில் அது ‘பஞ்சம’, சங்கீத முறையில் அதற்கு ‘ப்ரதம’ என்று பெயர்।

Verse 61

मध्यमः । द्वितीयः ॥ २ ॥

‘மத்தியம’ ஸ்வரம் சங்கீத முறையில் ‘த்விதீய’ (இரண்டாம்) எனக் கூறப்படுகிறது—இதுவே இரண்டாம்।

Verse 62

गान्धारः । तृतीयः ॥ ३ ॥

‘காந்தார’ ஸ்வரம் சங்கீத முறையில் ‘த்ருதீய’ (மூன்றாம்) எனக் கூறப்படுகிறது—இதுவே மூன்றாம்।

Verse 63

ऋषभः । चतुर्थः ॥ ४ ॥

(பெயர்) ரிஷபம். (அவன்) நான்காவது॥

Verse 64

षड्जः । मन्द्रः ॥ ५ ॥

ஷட்ஜம்—மந்த்ர (ஆழ்ந்த) ஸ்வரத்தில்॥

Verse 65

धैवतः । अतिस्वार्यः ॥ ६ ॥

தைவதம்—அதிஸ்வார்ய (மிக உயர்ந்த) ஸ்வரத்தில்॥

Verse 66

निषादः । यः सामगानां प्रथमः स वेणोर्मध्यमः स्वरः । यो द्वितीयः स गांधारस्तृतीयस्त्वृषभः स्मृतः ॥ ५९ ॥

நிஷாதம்: சாமகானத்தில் முதல் ஸ்வரம் வீணையின் மத்தியம ஸ்வரம். இரண்டாவது காந்தாரம் எனப்படும்; மூன்றாவது ரிஷபம் என நினைக்கப்படுகிறது॥

Verse 67

चतुर्थः षङ्ज इत्याहुः पंचमो धैवतो भवेत् । षष्ठो निषादो विज्ञेयः सप्तमः पंचमः स्मृतः ॥ ६० ॥

நான்காவது ஸ்வரம் ஷட்ஜம் எனக் கூறுவர்; ஐந்தாவது தைவதம் ஆகும். ஆறாவது நிஷாதம் என அறிய வேண்டும்; ஏழாவது பஞ்சமம் என நினைக்கப்படுகிறது॥

Verse 68

षङ्जं मयूरो वदति गावो रंभंति चर्षभम् । अजाविके तु गांधारं क्रौंचो वदति मध्यमम् ॥ ६१ ॥

மயில் ஷட்ஜ ஸ்வரத்தை உச்சரிக்கிறது; பசுக்கள் ரிஷப ஸ்வரத்தில் கத்துகின்றன. ஆடு மற்றும் செம்மறியாட்டில் காந்தார ஸ்வரம் உண்டு; கிரௌஞ்சப் பறவை மத்தியம ஸ்வரத்தை ஒலிக்கிறது.