Uttaraloka (Northern Higher World), Dharma–Adharma Viveka, and Adhyatma-Prashna (Prelude)

Verse 1

भरद्वाज उवाच । अस्माल्लोकात्परो लोकः श्रूयते नोपलभ्यते । तमहं ज्ञातुमिच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—இந்த உலகிற்கு அப்பால் ஒரு உலகம் இருப்பதாகக் கேள்விப்படுகிறோம்; ஆனால் அது நேரில் அறியப்படுவதில்லை. அதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்; ஆகவே தாங்கள் அருளி விளக்க வேண்டும்.

Verse 2

मृगुरुवाच । उत्तरे हिमवत्पार्श्वे पुण्ये सर्वगुणान्विते । पुण्यः क्षेम्यश्च काम्यश्च स परो लोक उच्यते ॥ २ ॥

ம்ருகு கூறினார்—இமயத்தின் வடபுறத்தில் எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த ஒரு புனிதப் பகுதி உள்ளது. அதுவே உயர்ந்த உலகம் என்று சொல்லப்படுகிறது—புண்ணியமிக்கது, நலமளிப்பது, விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவது.

Verse 3

तत्र ह्यपापकर्माणः शुचयोऽत्यंतनिर्मलाः । लोभमोहपरित्यक्ता मानवा निरुपद्रवाः ॥ ३ ॥

அங்கே உண்மையாகவே பாவமற்ற செயல்களுடைய, தூய்மையும் மிகுந்த நிர்மலமும் உடைய மனிதர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் லோபமும் மோகமும் துறந்து, இடையூறு இன்றியும் தீங்கு இன்றியும் வாழ்கின்றனர்॥

Verse 4

स स्वर्गसदृशो देशः तत्र ह्युक्ताः शुभा गुणाः । काले मृत्युः प्रभवति स्पृशंति व्याधयो न च ॥ ४ ॥

அந்த தேசம் சொர்க்கத்துக்கு ஒப்பானது; அங்கே நற்குணங்களே நிலவுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. மரணம் தன் நியதிக் காலத்திலேயே வரும்; நோய்கள் அங்கே அணுகுவதில்லை॥

Verse 5

न लोभः परदारेषु स्वदारनिरतो जनः । नान्यो हि वध्यते तत्र द्रव्येषु च न विस्मयः ॥ ५ ॥

அங்கே பிறரின் மனைவியரிடம் லோபம் இல்லை; மனிதன் தன் மனைவியிடமே பற்றுடன் இருப்பான். அங்கே யாரும் கொல்லப்படுவதில்லை; செல்வத்தில் மயக்கும் வியப்பும் இல்லை॥

Verse 6

परो ह्यधर्मो नैवास्ति संदेहो नापि जायते । कृतस्य तु फलं तत्र प्रत्यक्षमुपलभ्यते ॥ ६ ॥

அங்கே இதைவிட உயர்ந்த அதர்மம் இல்லை; இதைப்பற்றி சந்தேகமும் எழுவதில்லை. ஏனெனில் அங்கே செய்த செயலின் பலன் நேரடியாக அனுபவமாகக் கிடைக்கிறது॥

Verse 7

यानासनाशनोपेता प्रसादभवनाश्रयाः । सर्वकामैर्वृताः केचिद्धेमाभरणभूषिताः ॥ ७ ॥

சிலர் வாகனங்கள், ஆசனங்கள், செழுமையான உணவு ஆகியவற்றுடன் இருந்தனர்; அவர்கள் அழகிய மாளிகைகளில் தங்கினர். எல்லா விரும்பிய இன்பங்களாலும் சூழப்பட்டு, பொன்னாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டனர்॥

Verse 8

प्राणधारणमात्रं तु केषांचिदुपपद्यते । श्रमेण महता केचित्कुर्वंति प्राणधारणम् ॥ ८ ॥

சிலருக்கு இயல்பாகவே வெறும் பிராணதாரணம் (மூச்சு-நிரோதம்) சாத்தியமாகிறது; ஆனால் சிலர் மிகுந்த உழைப்பும் துன்பமும் கொண்டு தான் பிராணதாரணம் செய்கிறார்கள்.

Verse 9

इह धर्मपराः केचित्केचिन्नैष्कृतिका नराः । सुखिता दुःखिताः केचिन्निर्धना धनिनो परे ॥ ९ ॥

இந்த உலகில் சிலர் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்; சிலர் நைஷ்க்ருதிகர் (நெறிக் கட்டுப்பாடற்றோர்); சிலர் சுகமுடையோர், சிலர் துக்கமுடையோர்; சிலர் ஏழைகள், மற்றோர் செல்வந்தர்கள்.

Verse 10

इह श्रमो भयं मोहः क्षुधा तीव्रा च जायते । लोभश्चार्थकृतो तॄणां येन मुह्यंत्यपंडिताः ॥ १० ॥

இந்த உலக வாழ்வில் உழைப்பு, பயம், மயக்கம், கடும் பசி எழுகின்றன; மேலும் செல்வத்தை நாடுவதால் பிறக்கும் பேராசை உண்டு—அதனால் அறிவிலிகள் குழம்புகின்றனர்.

Verse 11

यस्तद्वेदो भयं प्राज्ञः पाप्मना न स लिप्यते । सोपधे निकृतिः स्तेयं परिवादोऽभ्यसूयता ॥ ११ ॥

அந்த உண்மையை அறிந்த ஞானி பயமின்றி நிற்பான்; பாவம் அவனை ஒட்டாது. காரணம் காட்டி செய்யும் வஞ்சகம், மோசடி, திருட்டு, பழிச்சொல், பொறாமை—இவை அவனைத் தொடாது.

Verse 12

परोपघातो हिंसा च पैशुन्यनृतं तथा । एतान्संसेवते यस्तु तपस्तस्य प्रहीयते ॥ १२ ॥

பிறருக்கு தீங்கு, வன்முறை, பைஷுன்யம் (தீய புறங்கூறு/சாடி), மேலும் பொய்—இவற்றில் ஈடுபடுவோரின் தவம் சிதைந்து குறைகிறது.

Verse 13

यस्त्वेतानाचरेद्विद्वान्न तपस्तस्य वर्द्धते । इह चिंता बहुविधा धर्माधर्मस्य कर्मणः ॥ १३ ॥

இந்த நியமங்களை அறிஞன் கடைப்பிடிக்காவிடில் அவனுடைய தவம் வளராது. இவ்வாழ்விலேயே தர்ம–அதர்மம் கலந்த செயல்களால் பலவகை கவலைகள் எழுகின்றன.

Verse 14

कर्मभूमिरियं लोके इह कृत्वा शुभाशुभम् । शुभैः शुभमवाप्नोति तथाशुभमथान्यथा ॥ १४ ॥

இந்த உலகமே கர்மபூமி. இங்கே செய்த நல்வினை–தீவினைக்கேற்ப, நல்வினையால் நற்பலன்; தீவினையால் அதற்குரிய தீப்பலன் கிடைக்கும்.

Verse 15

इह प्रजापतिः पूर्वं देवाः सर्षिगणास्तथा । इष्टेष्टतपसः पूता ब्रह्मलोकमुपाश्रिताः ॥ १५ ॥

முன்னாளில் இங்கே பிரஜாபதி, தேவர்கள், ரிஷிகணங்களுடன், தமக்கு இஷ்டமான முறையாகச் செய்யப்பட்ட தவத்தால் தூய்மையடைந்து பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர் (அடைக்கலமடைந்தனர்).

Verse 16

उत्तरः पृथिवीभागः सर्वपुण्यतमः शुभः । इहस्थास्तत्र जायंते ये वै पुण्यकृतो जनाः ॥ १६ ॥

பூமியின் வடபகுதி எல்லாப் பகுதிகளிலும் மிகப் புண்ணியமானதும் மங்களமானதும். இங்கே புண்ணியச் செயல்கள் செய்வோர் நிச்சயமாக அங்கே (அந்த புனித வடநாட்டில்) பிறக்கின்றனர்.

Verse 17

यदि सत्कारमिच्छंति तिर्यग्योनिषु चापरे । क्षीणायुषस्तथा चान्ये नश्यन्ति पृथिवीतले ॥ १७ ॥

சிலர் மரியாதை வேண்டி அலைந்து திர்யக் யோனிகளில் வீழ்கிறார்கள்; இன்னோர் சிலர் ஆயுள் குறைந்து பூமித்தளத்திலேயே அழிந்து போகிறார்கள்.

Verse 18

अन्योन्यभक्षणासक्ता लोभमोहसमन्विताः । इहैव परिवर्त्तन्ते न च यान्त्युत्तरां दिशम् ॥ १८ ॥

ஒருவரையொருவர் விழுங்குவதில் ஆசை கொண்டும், லோப‑மோஹத்தில் மூழ்கியும் இருப்போர் இவ்வுலகச் சுழற்சியிலேயே சுழல்கிறார்கள்; உயர்ந்த விடுதலைப் பாதையை அடையார்।

Verse 19

गुरूनुपासते ये तु नियता ब्रह्मचारिणः । पंथानं सर्वालोकानां विजानंति मनीषिणः ॥ १९ ॥

ஆனால் நியமமுடைய பிரம்மச்சாரிகள் பக்தியுடன் குருவைச் சேவிப்போர்—அந்த ஞானிகள் எல்லா உலகங்களையும் கடந்து செல்லும் பாதையை உண்மையாக அறிகின்றனர்।

Verse 20

इत्युक्तोऽयं मया धर्मः संक्षिप्तो ब्रह्मनिर्मितः । धर्माधर्मौ हि लोकस्य यो वै वेत्ति स बुद्धिमान् ॥ २० ॥

இவ்வாறு பிரம்மனால் விதிக்கப்பட்ட தர்மத்தை நான் சுருக்கமாக உரைத்தேன். உலகில் தர்மம்‑அதர்மம் எது என உண்மையாக அறிந்தவனே ஞானி.

Verse 21

भरद्वाज उवाच । अध्यात्मं नाम यदिदं पुरुषस्येह चिन्त्यते । यदध्यात्मं यथा चैतत्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ २१ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—தபத்தின் செல்வமே! மனிதனைப் பற்றித் இங்கு சிந்திக்கப்படும் ‘அத்தியாத்மம்’ என்பது என்ன? அது எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்? எனக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 22

भृगुरुवाच । अध्यात्ममिति विप्रर्षे यदेतदनुपृच्छसि । तद्व्याख्यांस्यामि ते तात श्रेयस्करतमं सुखम् ॥ २२ ॥

பிருகு கூறினார்—பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! நீ ‘அத்தியாத்மம்’ பற்றி கேட்டதைக், அன்புள்ளவனே, நான் விளக்குகிறேன்; அது உச்ச நன்மையையும் உண்மையான ஆனந்தத்தையும் அளிக்கும்.

Verse 23

सृष्टिप्रलयसंयुक्तमाचार्यैः परिदर्शितम् । यज्ज्ञात्वा पुरुषो लोके प्रीतिं सौख्यं च विंदति ॥ २३ ॥

படைப்பு மற்றும் பிரளயத்துடன் தொடர்புடைய இவ்வுபதேசத்தை ஆச்சாரியர்கள் தெளிவாக எடுத்துரைத்துள்ளனர்; இதை அறிந்தவன் இவ்வுலகில் பிரீதி மற்றும் சுகத்தை அடைகிறான்।