Adhyaya 3
இந்த அத்தியாயத்தில் மமாசுரனின் தோற்றம் மற்றும் விநாயகரிடம் இருந்து வரம் பெற்ற விவரங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. பார்வதியின் பெருமை மற்றும் மமதையால் உண்டான சிரிப்பிலிருந்து 'மம' என்ற அசுரன் பிறந்தான். அவன் விநாயகர் மந்திரத்தை ஜபித்து கடும் தவம் செய்தான். விநாயகர் மகிழ்ந்து அவனுக்கு முவுலக ஆதிக்கம் மற்றும் தோல்வியற்ற நிலையை வரமாக அளித்தார்.
Shlokas
Verse 1
॥ ॐ तत्सदिति श्रीमदान्त्ये पुराणोपनिषदि श्रीमन्मौद्गले महापुराणे सप्तमे खण्डे विघ्नराजचरिते शिवपार्वतीसमागमो नाम द्वितीयोऽध्यायः ॥ ७.२ ७.३ ममासुरवरप्रदानं नाम तृतीयोऽध्यायः ॥ श्रीगणेशाय नमः ॥ कश्यप उवाच । गणेशव्रतपुण्येन मोहितः शङ्करः सदा । तन्मना अभवद्देवो विप्रवेषधरो बभौ
கச்யபர் கூறினார்: கணேச விரதத்தின் புண்ணியத்தால் சங்கரன் எப்போதும் மோகித்து இருந்தார். அவர் மனம் அதிலேயே லயித்திருந்தது, அவர் அந்தணர் வேடம் தரித்துத் திகழ்ந்தார்.
Verse 2
हिमाचलं समागम्य स्मृत्वा विघ्नेश्वरं शिवः । नानाकलां प्रदर्श्यैव मोहयामास तं क्षणात्
இமாச்சலத்தை அடைந்து விக்னேஸ்வரரை ஸ்மரித்து, சிவன் பல கலைகளைக் காட்டி அவரை ஒரு கணத்தில் மோகிக்கச் செய்தார்.
Verse 3
हिमाचलो जगादैव वरं वृणु यमिच्छसि । दास्यामि मदधीनं चेन्नात्र कार्या विचारणा
இமாச்சலன் கூறினார்: நீங்கள் விரும்பும் வரத்தைக் கேளுங்கள். அது என் வசமிருந்தால் நான் அதைத் தருவேன், இதில் யோசிக்கத் தேவையில்லை.
Verse 4
द्विज उवाच । उमां देहि नगाधीश नान्यं याचे वरं परम् । ततः स खेदसंयुक्तस्तूष्णीमेवाऽभवद्गिरिः
அந்தணர் கூறினார்: மலைகளின் அரசே, எனக்கு உமையைத் தாருங்கள், நான் வேறு வரம் கேட்கவில்லை. அப்போது அந்த மலை (இமயமலை) துயரத்துடன் மௌனமானது.
Verse 5
तं चातिशोकसंयुक्तं दृष्ट्वोवाच जगन्मयी । उमा तं देहि मां तात शिवोऽयं नात्र संशयः
அவரை மிகுந்த துயரத்தில் கண்டு ஜகன்மயியான உமை கூறினார்: தந்தையே, என்னை அவருக்குத் தாருங்கள், இவர் சிவனே என்பதில் ஐயமில்லை.
Verse 6
ततः स हर्षितोऽत्यन्तं ददौ तस्मै सुतां प्रिये । शिवः स्वस्थानमागम्य देवैः सम्मानितोऽभवत्
பிறகு அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தனது மகளை அவருக்கு அளித்தார். சிவன் தனது இடத்திற்குத் திரும்பி தேவர்களால் கௌரவிக்கப்பட்டார்.
Verse 7
लग्नं शुभं समालोक्य पूजयित्वा गजाननम् । देवादिभिः समायुक्तः पर्वतेशं ययौ शिवः
சுப லக்னத்தைப் பார்த்து, கஜானனனை பூஜித்து, தேவர்களுடன் சிவபெருமான் மலை அரசனிடம் சென்றார்।
Verse 8
हिमाचलः प्रसन्नात्मा विवाहमकरोत्ततः । शिवयोर्भक्तिसंयुक्तो ब्राह्मणैर्वेदपारगैः
மகிழ்ச்சியான மனதுடன் இமாசலன், வேதமறிந்த அந்தணர்களுடன் பக்திपूर्वक சிவ-பார்வதி திருமணத்தை நடத்தினார்।
Verse 9
शिवां गृह्य महेशानः कैलासमगमत् स्वयम् । तया रेमे महायोगी ततः स्कन्दो बभूव ह
சிவையைப் (பார்வதியை) அழைத்துக்கொண்டு மகேசன் கைலாயத்திற்குச் சென்றார்। அந்த மகாயோகி அவளுடன் மகிழ்ந்திருந்தார், அதன் பிறகு ஸ்கந்தன் பிறந்தார்।
Verse 10
गणेशानं समाराध्य तारकं दैत्यनायकम् । जघान सुखसंयुक्तं चकार सचराचरम्
கணேசனை ஆராதித்து அவர் தைத்திய ராஜனான தாரகனை வதம் செய்தார், மேலும் அசையும் மற்றும் அசையாத உலகிற்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தார்।
Verse 11
शिवः शक्त्या समायुक्तो मोहितो मायया भृशम् । तदधीनस्वभावेनाऽतिष्ठन्नित्यं महासती
சக்தியுடன் கூடிய சிவன் மாயையினால் மிகவும் மோகமடைந்தார். அந்த வசப்பட்ட தன்மையால் அவர் எப்போதும் மகாசதியுடன் தங்கியிருந்தார்।
Verse 12
कदाचित् पार्वती देवी सखीभिः संवृता स्थिता । मनसा धारयामास धन्याऽहं सर्वभावतः
ஒருமுறை தோழிகளால் சூழப்பட்டிருந்த பார்வதி தேவி, 'நான் எல்லா வகையிலும் பாக்கியசாலி' என்று தன் மனதில் நினைத்தாள்।
Verse 13
शिवं त्यक्त्वा दक्षगृहे गताऽहं मानसंयुता । देहं त्यक्त्वा पुनर्जाता हिमाचलगृहे सुता
'சிவனைத் துறந்து நான் மானத்துடன் தட்சன் வீட்டிற்குச் சென்றேன்। உடலைத் துறந்து மீண்டும் இமாசலன் வீட்டில் மகளாகப் பிறந்தேன்.'
Verse 14
देवेशो मां ततस्त्यक्त्वा शङ्करः पर्वतान्तरे । गतः स्वयं स याचित्वाऽवृणोन् मां पितरं प्रभुः
'தேவேசனான சங்கரன் என்னை மலையில் விட்டுவிட்டுச் சென்றார், பிறகு அதே பிரபு என் தந்தையிடம் வேண்டி என்னை மணந்தார்.'
Verse 15
किं त्यक्त्वा मां गतः शम्भुः किं पुनर्याचिता ह्युत । अधुना मदधीनः स वर्तते नात्र संशयः
'சம்பு என்னை விட்டு ஏன் சென்றார், ஏன் மீண்டும் வேண்டினார்? இப்போது அவர் என் வசத்தில் இருக்கிறார், இதில் சந்தேகமில்லை.'
Verse 16
मदीया ममता सर्वा पूर्णा जाता विशेषतः । मानिनीनां रहस्यं तु मया संरक्षितं भवेत्
'என்னுடைய மமதை (பற்று) முழுமையாக நிறைவேறியது। மானினிகளின் ரகசியம் என்னால் காக்கப்பட வேண்டும்.'
Verse 17
एवं मनसि हर्षेण धन्यात्मानं नगात्मजा । मेने नित्यं ततः सर्वाः सख्यस्तां वचनं जगुः
இவ்வாறு மனமகிழ்ச்சியுடன் பார்வதி தன்னைத் தானாகவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவளாகக் கருதினாள். பிறகு அவளுடைய தோழிகள் அவளிடம் இவ்வாறு கூறினார்கள்.
Verse 18
सख्य ऊचुः । धन्या त्वं मानिनीमध्ये मानो जित्वा तु शङ्करम् । तपसा रक्षितो देवि त्वदधीनः शिवोऽभवत्
தோழிகள் கூறினர்: தேவியே! மானம் கொண்ட பெண்களில் நீயே சிறந்தவள், தவத்தினால் சங்கரனின் மானத்தை வென்று அவரை உனக்கு வசப்படுத்தினாய்.
Verse 19
तच्छ्रुत्वा जगदम्बा साऽतीव मानयुताऽभवत् । हास्यं चकार तत्रैव चित्रं देवि बभूव ह
அதைக் கேட்டு ஜகதம்பா மிகுந்த பெருமிதம் கொண்டாள். அவள் அங்கேயே சிரித்தாள், அங்கே ஒரு விசித்திரம் நிகழ்ந்தது.
Verse 20
तस्या हास्यात् समुत्पन्नः पुरुषः कामसन्निभः । ममनामा महाभागो महान् पर्वतसन्निभः
அவளுடைய சிரிப்பிலிருந்து மன்மதனைப் போன்ற ஒரு புருஷன் தோன்றினான். 'மம' என்று பெயரிடப்பட்ட அந்த மகாபாகன் மலை போன்ற உருவம் கொண்டவன்.
Verse 21
सा दृष्ट्वा विस्मिता देवी सखीभिस्तमुवाच ह । कस्त्वं कस्मादिहायातः कस्य किं च चिकीर्षसि
அவனைக் கண்டு தேவி வியப்படைந்தாள், தோழிகளுடன் அவனிடம் கேட்டாள்: நீ யார்? எங்கிருந்து இங்கு வந்தாய்? நீ யாருடையவன், என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?
Verse 22
पुरुष उवाच । तव हास्यात् समुत्पन्नं पुत्रं मां विद्धि मानदे । आज्ञां कुरु करिष्यामि त्वदीयां सर्वभावतः
அந்த புருஷன் கூறினான்: மானம் அளிப்பவளே! உன்னுடைய சிரிப்பிலிருந்து பிறந்த உன் மகனாக என்னை அறிந்துகொள். கட்டளையிடு, நான் முழு மனதுடன் உன் கட்டளையை நிறைவேற்றுவேன்.
Verse 23
पार्वत्युवाच । मया मानः कृतः पूर्णः तस्मात् त्वं निर्गतः स्वयम् । ममनामा भवस्वाद्य पुत्र मानपरायणः
பார்வதி கூறினாள்: நான் முழுமையான பெருமிதம் கொண்டிருந்தேன், அதனால் நீயாகவே தோன்றினாய். மகனே! இன்று முதல் நீ 'மம' என்ற பெயருடன் விளங்குவாய், பெருமை கொண்டவனாக இரு.
Verse 24
गणेशं भज भक्त्या त्वं स ते सर्वं प्रदास्यति । तेन सर्वत्र विश्वस्मिन् विख्यातः प्रभविष्यसि
நீ பக்தியுடன் கணேசனை வழிபடு, அவர் உனக்கு அனைத்தையும் வழங்குவார். அதனால் நீ உலகம் முழுவதும் புகழ்பெற்றவனாகவும் செல்வாக்கு மிக்கவனாகவும் திகழ்வாய்.
Verse 25
ततस्तस्मै महादेवी ददौ मन्त्रं षडक्षरम् । गणेशस्य प्रहर्षेण विधियुक्तं सुताय सा
பிறகு மகாதேவி மகிழ்ச்சியுடன் தன் மகனுக்கு முறைப்படி கணேசரின் ஆறெழுத்து மந்திரத்தை உபதேசித்தாள்.
Verse 26
स तां प्रणम्य देवेशीं तपसे वनमाययौ । तत्राऽऽजगाम दैत्येशः शम्बरः कालचोदितः
அவன் தேவேஸ்வரியை வணங்கித் தவம் செய்யக் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே காலத்தினால் தூண்டப்பட்டு அரக்கர் தலைவன் சம்பரன் வந்தான்.
Verse 27
पप्रच्छ पार्वतीपुत्रस्तं दृष्ट्वा को भवानिति । किमर्थमिह संयातो वद मे कारणं महत्
பார்வதி புத்திரன் அவரைப் பார்த்து, "நீர் யார்? எதற்காக இங்கு வந்தீர்? அந்தப் பெரிய காரணத்தை எனக்குச் சொல்லும்" என்று கேட்டார்.
Verse 28
शम्बर उवाच । विद्यां दातुं महाभाग समायातोऽहमादरात् । समर्थस्त्वं तया नित्यं भविष्यसि न संशयः
சம்பரன் சொன்னான்: "மகாபாக்யசாலியே, நான் மரியாதையுடன் உமக்கு வித்தையை வழங்க வந்துள்ளேன். அதன் மூலம் நீர் எப்போதும் ஆற்றல் மிக்கவராக இருப்பீர், இதில் ஐயமில்லை."
Verse 29
एवमुक्त्वा महादैत्यो विद्यां नानाविधां ददौ । आसुरीं तां ममो नाम साधयामास यत्नतः
இவ்வாறு கூறி அந்த மகா அசுரன் பலவிதமான வித்தைகளைக் கொடுத்தான். அவன் 'மம' என்று பெயரிடப்பட்ட அந்த அசுர வித்தையை முயற்சியுடன் பயின்றான்.
Verse 30
साधयित्वा स्वयं विद्यां कामरूपो बभूव ह । नानासामर्थ्यसंयुक्तस्ततो वै हर्षितोऽभवत्
வித்தையைத் தானே சித்தி செய்துகொண்டு, அவன் விரும்பிய உருவம் எடுப்பவன் ஆனான். பலவித ஆற்றல்களுடன் கூடியவனாகி அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
Verse 31
शम्बरं प्रणिपत्यैव जगाद वचनं हितम् । भक्तियुक्तस्वभावेन कृताञ्जलिरुदारधीः
சம்பரனை வணங்கி, பக்தி நிறைந்த சுபாவத்துடனும் கைகளைக் கூப்பியும் அந்தத் தாராள புத்தி உடையவன் நன்மையான சொற்களைக் கூறினான்.
Verse 32
ममासुर उवाच । त्वया कृतं महाभाग महत् कार्यं मदीयकम् । अधुना शिष्यभूतं ते शाधि मां किं करोम्यहम्
மமாசுரன் சொன்னான்: "மகாபாக்யசாலியே, நீர் எனக்காகப் பெரிய காரியத்தைச் செய்தீர். இப்போது உமது சீடனான எனக்குக் கட்டளையிடும், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?"
Verse 33
शम्बर उवाच । गणेशं शक्तिदत्तेन मन्त्रेणाराध्य मानद । ब्रह्माण्डराज्यमुग्रं तं याचयस्व महाप्रभुम्
சம்பரன் சொன்னான்: "மரியாதைக்குரியவனே, சக்தியால் அளிக்கப்பட்ட மந்திரத்தால் கணேசனை ஆராதித்து, அந்த மகாபிரபுவிடம் அண்டத்தின் உக்கிரமான ராஜ்யத்தைக் கேள்."
Verse 34
तत्त्वैश्च तत्त्वसम्भूतैर्न मे मृत्युर्भवेत् प्रभो । याचस्व सर्वभावेन नान्यं कञ्चिद्वरं परम्
"பிரபுவே, தத்துவங்களாலோ அல்லது தத்துவங்களிலிருந்து தோன்றியவற்றாலோ எனக்கு மரணம் ஏற்படக்கூடாது" என்று முழு மனதுடன் கேள், வேறு எந்த வரத்தையும் கேட்காதே.
Verse 35
वरान् लब्ध्वा महाभाग मद्गेहे सङ्गतो भव । पश्चात् किञ्चित् कुरुष्व त्वमिति याचेऽहमादरात्
வரங்களைப் பெற்ற பிறகு, மகாபாக்யசாலியே, எனது இல்லத்திற்கு வாரும். அதன் பிறகு நீர் எதையேனும் செய்யும், இதை நான் மரியாதையுடன் வேண்டுகிறேன்.
Verse 36
तथेति शम्बरं सोऽपि ममनामा जगाद ह । शम्बरः स्वगृहं गत्वा हर्षयुक्तो बभूव ह
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று அந்த மம என்று பெயருடையவன் சம்பரனிடம் கூறினான். சம்பரன் தனது இல்லத்திற்குச் சென்று மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.
Verse 37
ममस्तत्र समासीनस्तपस्तेपे सुदारुणम् । वायुमात्राशनो देवि ध्यात्वा हृदि गजाननम्
மமாசுரன் அங்கு அமர்ந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான். தேவியே, காற்றை மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு, இதயத்தில் கஜானனனைத் தியானித்தான்.
Verse 38
दिव्यवर्षसहस्रेण प्रसन्नो गणनायकः । प्राणशेषं ममं तत्र ययौ दातुं वरान् स्वयम्
ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் கழித்து கணநாயகன் மகிழ்ந்தார். உயிர் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்த மமாசுரனுக்கு வரங்களை அளிக்க அவர் தாமே அங்கு வந்தார்.
Verse 39
आगतं गणनाथं स न बुबोध महासुरः । ध्यानसंस्थं गणाधीशस्तमुवाच दयायुतः
அந்த மகாசூரன் கணநாதன் வந்ததை அறியவில்லை. தியானத்தில் இருந்த அவனிடம் தயை மிக்க கணாதீசர் கூறினார்.
Verse 40
श्रीगणेश उवाच । वरान् ब्रूहि महाभाग मम ते हृदि संस्थितान् । दास्यामि तपसा तुष्टो मन्त्रसेवनतः परम्
ஸ்ரீ கணேசர் கூறினார்: மகாபாக்கியசாலியான மம, உன் இதயத்தில் உள்ள வரங்களைக் கேள். உன் தவத்தாலும் மந்திர வழிபாட்டாலும் மிகவும் மகிழ்ந்து நான் அவற்றை அளிப்பேன்.
Verse 41
गणेशवचनं श्रुत्वा मम उन्मील्य लोचने । पश्यन् विघ्नेश्वरं सोऽपि सत्तायुक्तो बभूव ह
கணேசரின் சொற்களைக் கேட்டு மமாசுரன் கண்களைத் திறந்தான். விக்னேஸ்வரரைக் கண்டதும் அவன் உயிர்ச்சக்தி பெற்றான்.
Verse 42
उत्थाय तं नमस्कृत्य पूजयामास भक्तितः । पुनः प्रणम्य तं स्तोतुं स्तोत्रं सोऽपि समारभत्
எழுந்து அவரை வணங்கி பக்தியுடன் பூஜித்தான். மீண்டும் அவரை வணங்கி துதிப்பதற்காகத் துதிப்பாடலைத் தொடங்கினான்.
Verse 43
ममासुर उवाच । नमस्ते गणनाथाय गणानां पतये नमः । गणपदप्रदात्रे ते गणरूपप्रधारिणे
மமாசுரன் கூறினான்: கணநாதருக்கு வணக்கம், கணங்களின் தலைவருக்கு வணக்கம். கணப் பதவியை அளிப்பவரும், கண உருவம் தரிப்பவருமான உமக்கு வணக்கம்.
Verse 44
विघ्नानां पतये तुभ्यं विघ्नानां विघ्नरूपिणे । भक्तानां विघ्नहन्त्रे ते इतरेषां प्रहारिणे
விக்னங்களின் தலைவரே, விக்னங்களுக்கு விக்ன உருவானவரே, பக்தர்களின் விக்னங்களைத் தீர்ப்பவரே, மற்றவர்களைத் (தீயவர்களை) தண்டிப்பவரே உமக்கு வணக்கம்.
Verse 45
अनाथानां प्रणानाथ नाथाय नाथदायिने । नाथानां नाथरूपायानाथाय तु नमो नमः
அநாதைகளின் பிராணநாதரே, நாதர்களுக்கெல்லாம் நாதரே, பாதுகாவலரை அளிப்பவரே, நாதர்களுக்கு நாத உருவானவரே, அநாதரே (உமக்கு மேல் நாதர் எவருமில்லை) உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 46
ब्रह्मणां पतये तुभ्यं ब्रह्मभ्यो ब्रह्मदायिने । ब्रह्मणे ब्राह्मणानां च पालकाय नमो नमः
பிரம்மத்தின் (வேதங்களின்) தலைவரே, பிரம்மத்தை நாடுவோருக்கு பிரம்மத்தை அளிப்பவரே, பிரம்ம உருவானவரே, அந்தணர்களைக் காப்பவரே உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 47
अमेयशक्तये चैव शक्तिरूपधराय ते । शक्तिभ्यः शक्तिदात्रे ते शक्तिशक्ते नमो नमः
அளவிட முடியாத சக்தி கொண்டவரே, சக்தி வடிவம் தாங்கியவரே, சக்திகளுக்கு சக்தியளிப்பவரே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.
Verse 48
परेशाय परेभ्यस्तु परपदप्रदायिने । पराय पररूपाय परात्पर नमोऽस्तु ते
பரமேஸ்வரனே, பரம பதத்தை அளிப்பவரே, பரம்பொருளே, மேலானவற்றுக்கும் மேலானவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 49
ज्येष्ठराजाय ज्येष्ठेभ्यः परपदप्रदायिने । ज्येष्ठाय ज्येष्ठहीनाय मात्रे पित्रे नमो नमः
ஜேஷ்டராஜனே, மேலோர்க்கு மேலான பதவி அளிப்பவரே, முதன்மையானவரே, தாயும் தந்தையுமான உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 50
विघ्नेश्वरानन्तविहारकारिन् स्वानन्ददात्रे सकलानुगोप्त्रे । सिद्धेश्च बुद्धेः पतये परात्मन् हेरम्ब सर्वत्र नमो नमस्ते
விக்னேஸ்வரனே, அனந்த லீலைகள் புரிபவரே, ஆனந்தம் அளிப்பவரே, சித்தி-புத்தியின் நாதனே, ஹேரம்பனே உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 51
किं स्तौमि योगप्रदमेकदन्तं योगस्वरूपं परमार्थभूतम् । स्तोतुं न शक्ताः प्रभवन्ति वेदाः शम्भ्वादयो योगिन एव ढुण्ढिम्
யோகம் அளிப்பவரே, யோக வடிவினரே, ஏகதந்தரே, உம்மை நான் எப்படி துதிப்பேன்? வேதங்களும் சிவனும் கூட உம்மை துதிக்க இயலாதவர்கள்.
Verse 52
धन्योऽहं सर्वभावेभ्यो दृष्ट्वा देवं गजाननम् । अगम्यं योगिनां साक्षात् कृतकृत्योऽहमञ्जसा
கஜானன தேவரை தரிசித்து நான் பாக்கியசாலி ஆனேன். யோகிகளுக்கும் எட்டாத இறைவனை நேரில் கண்டு நான் கிருதார்த்தன் ஆனேன்.
Verse 53
वरदोऽसि गणाधीश तदा मे तत्त्वभिः कदा । न भवेत्तद्भवेभ्यो वै मरणं त्वत्प्रसादतः
கணாதிபதியே, நீர் வரம் அளிப்பவர். உமது அருளால் எனக்கு இந்த பிறவிப் பெருங்கடலில் மரண பயம் இல்லாமல் இருக்கட்டும்.
Verse 54
यद्यदिच्छामि तत्तन् मे सफलं भवतु प्रभो । आरोग्यादि समायुक्तं मां कुरुष्व गजानन
இறைவா, நான் எதை விரும்புகிறேனோ அது நிறைவேறட்டும். கஜானனனே, என்னை ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கச் செய்யும்.
Verse 55
राज्यं ब्रह्माण्डगोलस्य देहि मे वाञ्छितप्रद । सङ्ग्रामे न समं तत्र किञ्चिद्भवतु विघ्नप
விரும்பியதை அளிப்பவரே, எனக்கு அண்ட சராசரங்களின் ராஜ்யத்தை தாரும். விக்னராஜனே, போரில் எனக்கு எந்த தடையும் வராமல் இருக்கட்டும்.
Verse 56
सदा विजयसंयुक्तमजेयं शङ्करादिभिः । मां कुरुष्व गणाधीशामोघशस्त्रप्रधारिणम्
கணாதிபதியே, என்னை எப்போதும் வெற்றி பெறுபவனாகவும், சிவனாலும் வெல்ல முடியாதவனாகவும், அமோக ஆயுதங்களை ஏந்தியவனாகவும் மாற்றும்.
Verse 57
श्रीगणेश उवाच । दुर्घटं कथितं सर्वं त्वया दैत्येन्द्रनायक । तुष्टस्तथापि दास्यामि त्वयोक्तं ते भविष्यति
ஸ்ரீ கணேசர் கூறினார்: அசுரர் தலைவனே, நீ கடினமான அனைத்தையும் கூறினாய். இருப்பினும் நான் மகிழ்ந்து வரம் தருவேன்; நீ சொன்னது நடக்கும்.
Verse 58
स्तोत्रं भवत्कृतं मे च कामदं काममिच्छते । भविष्यति न सन्देहो भुक्तिमुक्तिप्रदं तथा
உன்னால் இயற்றப்பட்ட இந்தத் துதி, வேண்டுவோரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும். இது இம்மை இன்பத்தையும் மறுமை வீட்டின்பத்தையும் அளிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
Verse 59
एवमुक्त्वांऽतर्दधेऽसौ गणेशो ब्रह्मणां पतिः । ममासुरः प्रसन्नात्माऽभवच्छम्बरगेहगः
இவ்வாறு கூறி அந்தணர்களின் தலைவனான கணேசர் மறைந்தார். மமாசுரன் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் சம்பரனின் வீட்டிற்குச் சென்றான்.
Frequently Asked Questions
Mamasura was born from the laughter of Goddess Parvati, which arose out of her intense pride (māna) and attachment (mamatā) after successfully securing Lord Shiva as her husband.
Mamasura asked for invincibility against all natural elements (tattvas) and beings born from them, rulership of the entire universe, and invincibility in battle even against supreme deities like Shiva.
The Asura Shambara guided Mamasura by teaching him Asuri Vidya (demonic arts) and advising him to perform penance to Lord Ganesha to attain universal dominion.
Read Mudgala Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.