वे सभी नारियाँ उत्तम वर्णकी थीं। रूपवती होनेके साथ ही वे भाँति-भाँतिके सुन्दर आभूषणोंसे विभूषित भी थीं; परंतु ट्रपदकुमारी कृष्णाने अपने दिव्य रूप, यश और उत्तम कान्तिसे उन सबको तिरस्कृत कर दिया ।। परिवार्योत्तरां तास्तु राजपुत्रीमलंकृताम् | सुतामिव महेन्द्रस्य पुरस्कृत्योपतस्थिरे,उस समय राजकुमारी उत्तरा वस्त्राभूषणोंसे अलंकृत हो महेन्द्रपुत्री जयन्ती-सी सुशोभित हो रही थी। राजपरिवारकी स्त्रियाँ उसे आगे करके दोनों ओरसे घेरकर वहाँ उपस्थित हुईं
parivāryottarāṃ tāstu rājaputrīm alaṅkṛtām | sutām iva mahendrasya puraskṛtyopatasthire ||
அவர்கள் அனைவரும் உயர்ந்த நிறத்துடன், அழகும் பலவகை அணிகலன்களும் கொண்டவர்கள்; ஆனால் த்ருபதகுமாரி கிருஷ்ணை தன் தெய்வீக அழகு, புகழ், செல்வஒளியால் அவர்களையெல்லாம் மங்கச் செய்தாள். அப்போது அரசகுலப் பெண்கள், ஆடை-அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இளவரசி உத்தரையை—இந்திரகுமாரி ஜயந்தியைப் போல ஒளிவீசுபவளை—முன்னிறுத்தி, இருபுறமும் சூழ்ந்து அங்கே வந்து பணிவுடன் நின்றனர்.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights maryādā (propriety) and honor in royal life: a princess is presented with dignity, auspicious adornment, and respectful escort, reflecting social ethics of reverence and orderly conduct.
The palace women adorn Princess Uttarā and escort her, placing her at the front and surrounding her as they approach/stand in attendance, likening her splendor to Jayantī, Indra’s daughter.