Shloka 7
Virāṭa-parva Adhyāya 42 — Duryodhana’s counsel to Bhīṣma on ajñātavāsa risk and raid strategy
विपाठा: पृथव: कस्य गार्ध्रपत्रा: शिलाशिता: । हारिद्रवर्णा: सुमुखा: पीता: सर्वायसा: शरा:
uttara uvāca | vipāṭhāḥ pṛthavaḥ kasya gārdhrapatrāḥ śilāśitāḥ | hāridravarṇāḥ sumukhāḥ pītāḥ sarvāyasāḥ śarāḥ ||
உத்தரா கூறினாள்—இந்த அகலமான, கனமான தண்டுடைய விபாட அம்புகள் யாருடையவை? கழுகின் இறகுகள் பொருத்தப்பட்டவை; கல்லில் உரசி கூர்மையாக்கப்பட்டவை. மஞ்சள் (மஞ்சள் தூள்) நிறம் கொண்டவை; அழகிய முனையுடையவை; அனைத்தும் இரும்பு அம்புகளே—இவை யாருக்குப் பயன்படும்?
उत्तर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights discernment and responsibility in the use of power: Uttara carefully examines the weapons and asks whose they are, implying that arms are not neutral objects but belong to a duty-bound context and a rightful wielder.
In Virāṭa’s kingdom, Uttara notices a set of distinctive, high-quality arrows—broad, stone-whetted, vulture-fletched, yellow/gilded, and made wholly of iron—and asks to whom they belong and for what purpose they are kept.