Shloka 22
Kīcaka-vadha-pratisaṃjñā: Rumor in Matsya and the Kaurava Scouts’ Report (कीचकवध-प्रतिसंज्ञा)
न हि दुःखं समाप्रोषि सैरन्ध्री यदुपाश्रुते । तेन मां दुःखितामेवं पृच्छसे प्रहसन्निव
na hi duḥkhaṃ samāproṣi sairandhrī yad upāśrute | tena māṃ duḥkhitām evaṃ pṛcchase prahasan niva ||
“சைரந்த்ரீ! என்மேல் வந்த துயரத்தை நீ உண்மையில் பகிர்ந்து அனுபவிப்பதுமில்லை; அதை நீக்கவும் இயலாது. ஆகவே நீ என்னை இப்படிக் கேட்கிறாய்—துன்பத்தில் வாடும் என்னைச் சிரித்துக் கேலி செய்வதுபோல்.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical sensitivity: questioning a sufferer without empathy can become cruelty. True concern either shares the burden or seeks to relieve it; otherwise, inquiry may feel like ridicule.
In the Virāṭa court setting, Sairandhrī (Draupadī in disguise) speaks with a woman who is distressed. The speaker responds sharply, saying Sairandhrī neither experiences nor can remove her pain, so her questioning seems like mockery.