अध्याय ९० — लोमशोपदेशः तथा तीर्थयात्रानिश्चयः
Lomaśa’s Counsel and the Resolve for Pilgrimage
वेदज्ञौ वेदविद्वांसौ वेदविद्याविदावु भौ । ईजाते क्रतुभिर्मुख्यै: पुण्यैर्भरतसत्तम,भरतश्रेष्ठ! ये दोनों मुनि वेदज्ञ, वेदके मर्मज्ञ तथा वेदविद्याके पूर्ण जानकार हैं। इन्होंने पुण्यदायक उत्तम यज्ञोंद्वारा शंकरका यजन किया है
vedajñau vedavidvāṁsau vedavidyāvidāv ubhau | ījāte kratubhir mukhyaiḥ puṇyair bharatasattama ||
தௌம்யர் கூறினார்—ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே! அந்த இரு முனிவரும் வேதஞானிகள்; வேதத்தின் மெய்ப்பொருளை அறிந்தோர்; வேதவித்யைகளில் முழுமையாகத் தேர்ந்தோர். புண்ணியத்தை அளிக்கும் தலைசிறந்த யாகங்களால் அவர்கள் சங்கரனை வழிபட்டனர்.
धौम्य उवाच
True religious authority is grounded in deep Vedic knowledge and disciplined practice; worship offered through righteous, merit-producing rites is presented as a mark of spiritual credibility and dharmic conduct.
Dhaumya is describing two sages to the Bharata prince, emphasizing their qualifications as Veda-experts and noting that they have performed eminent, holy sacrifices as worship of Śaṅkara.