Shloka 35
Dhaumya’s Enumeration of Eastern Tīrthas
Prācī-diś Tīrtha-kathana
तत्पश्चात् सदा सिद्ध पुरुषोंसे सेवित गोदावरीके तटपर जाकर स्नान करनेसे तीर्थयात्री गोमेधयज्ञका फल पाता और वासुकिके लोकमें जाता है | वेणासंगममें स्नान करके मनुष्य अश्वमेधयज्ञके फलका भागी होता है ।। वरदासंगमे स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । ब्रह्मस्थानं समासाद्य त्रिरात्रोपोषितो नर:
tatpaścāt sadā siddha-puruṣaiḥ sevitaṃ godāvarī-taṭaṃ gatvā snānena tīrtha-yātrī gomedha-yajñasya phalaṃ prāpnoti vāsuker loke ca gacchati | veṇā-saṅgame snātvā manuṣya aśvamedha-yajñasya phala-bhāgī bhavati || varadā-saṅgame snātvā go-sahasra-phalaṃ labhet | brahma-sthānaṃ samāsādya tri-rātra-upoṣito naraḥ ||
புலஸ்தியர் கூறினார்— ‘அதன்பின், சித்தர்கள் எப்போதும் சேவிக்கும் கோதாவரி கரைக்கு சென்று நீராடினால் தீர்த்தயாத்திரிகன் கோமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று வாசுகியின் லோகத்தை அடைவான். வேணா-சங்கமத்தில் நீராடினால் அச்வமேத யாகபலனில் பங்குபெறுவான். வரதா-சங்கமத்தில் நீராடினால் ஆயிரம் பசுதானத்தின் பலன் கிடைக்கும்; மேலும் பிரஹ்மஸ்தானத்தை அடைந்து மூன்று இரவுகள் உபவாசம் இருப்பவன் புனிதப் புண்ணியத்தைப் பெறுவான்.’
पुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The passage teaches that disciplined pilgrimage—marked by purity (snāna), restraint (fasting), and reverence for sacred places—can confer spiritual merit comparable to grand sacrifices, emphasizing accessible dharmic practice over mere ritual grandeur.
Pulastya continues a tīrtha-māhātmya section, listing specific riverbanks and confluences (Godāvarī, Veṇā-saṅgama, Varadā-saṅgama, and Brahma-sthāna) and stating the respective merits gained by bathing and undertaking a three-night fast.