Shloka 95
Pulastya’s Tīrtha Enumeration: Sarasvatī, Naimiṣa, Gayā, and Associated Phalaśruti
Chapter 82
राक्षसा दितिजा रुद्रा ब्रह्मा च मनुजाधिप । नियत: परमां दीक्षामास्थायाब्दसहस््रिकीम्
rākṣasā ditijā rudrā brahmā ca manujādhipa | niyataḥ paramāṁ dīkṣām āsthāyābdasahasrikīm ||
மனிதர்களின் அதிபதியே, ராக்ஷஸர்கள், திதியின் புதல்வரான தைத்யர்கள், ருத்ரர்கள், மேலும் பிரம்மாவும்—தம்மை அடக்கிக் கொண்டு—ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீளும் உத்தம தீக்ஷையை ஏற்கின்றனர்.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical power of niyama (self-restraint) and dīkṣā (vowed discipline): even the mightiest beings are portrayed as attaining greatness through sustained, consecrated austerity rather than mere force.
The speaker addresses a king and emphasizes, by citing multiple classes of powerful beings (Rākṣasas, Daityas, Rudras, and Brahmā), that undertaking an exalted vow for an immense duration (a thousand years) is a recognized path to extraordinary spiritual potency and legitimacy.