Shloka 57
नलस्य बाहुकत्वेन ऋतुपर्णनगरप्रवेशः
Nala as Bāhuka enters Ṛtuparṇa’s city
कदा सुस्निग्धगम्भीरां जीमूतस्वनसंनिभाम्
kadā susnigdhagambhīrāṃ jīmūtasvanasaṃnibhām
பிருகதச்வர் கூறினார்— மென்மையும் அன்பும் கொண்டதாய், அதே நேரம் ஆழமாய் நிலைத்ததாய், மழைமேகத்தின் முழக்கம்போல் ஒலிக்கும் அந்தக் குரலை நான் எப்போது காண/கேட்பேன்?
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and emotional power of speech: an ideal voice is both gentle (snigdha) and profound (gambhīra), suggesting that true authority is expressed without harshness, and depth need not abandon tenderness.
Bṛhadaśva speaks in a reflective, yearning tone, evoking an anticipated or remembered voice described through vivid natural imagery—like the deep rumble of rain-clouds—within an ongoing dialogue in the Vana Parva.