Adhyaya 41

Verse 1

हि न () है >> >> एकचत्वारिशो< ध्याय: अर्जुनके पास दिक्पालोंका आगमन एवं उन्हें दिव्यास्त्र- प्रदान तथा इन्द्रका उन्हें स्वर्गमें चलनेका आदेश देना वैशम्पायन उवाच तस्य सम्पश्यतस्त्वेव पिनाकी वृषभध्वज: । जगामादर्शन॑ भानुलोंकस्येवास्तमीयिवान्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! அர்ஜுனன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் பினாகம் தாங்கிய, ரிஷபக் கொடியுடைய பகவான் கண்முன்னே மறைந்தான்; உலகை ஒளிரச் செய்யும் சூரியன் அஸ்தமிப்பதுபோல்।

Verse 2

ततोअर्जुन: परं चक्रे विस्मयं परवीरहा । मया साक्षान्महादेवो दृष्ट इत्येव भारत

அப்போது பகைவரின் வீரர்களை அழிப்பவன் அர்ஜுனன் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்து—“ஓ பாரதா! நான் சாட்சாத் மகாதேவரை நேரில் கண்டேன்” என்று எண்ணினான்.

Verse 3

धन्यो<स्म्यनुगृहीतो5स्मि यन्मया ःयम्बको हर: । पिनाकी वरदो रूपी दृष्ट: स्पृष्टश्न पाणिना

நான் பாக்கியவான், அருள்பெற்றவன்—ஏனெனில் மும்முகக் கண்களையுடைய ஹரன், பினாகத்தைத் தாங்கிய வரதன் ஆகிய சங்கரன் உருவமெடுத்து எனக்குத் தரிசனம் தந்தார்; தம் கரத்தாலும் என்னைத் தொட்டார்.

Verse 4

कृतार्थ चावगच्छामि परमात्मानमाहवे । शत्रृंश्न विजितान्‌ सर्वान्‌ निर्वृत्तं च प्रयोजनम्‌

இன்று நான் என்னை மிகுந்த நிறைவேற்றம் பெற்றவனாகக் கருதுகிறேன்; மேலும் மகாபோரில் என் எல்லாப் பகைவரையும் வெல்வேன் என்று உறுதியாக அறிகிறேன். இப்போது என் விரும்பிய நோக்கம் நிறைவேறியது.

Verse 5

इत्येवं चिन्तयानस्य पार्थस्यामिततेजस: । ततो वैदूर्यवर्णाभो भासयन्‌ सर्वतो दिश: । यादोगणवृत: श्रीमानाजगाम जलेश्वर:

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அளவற்ற ஒளியுடைய பார்த்தன் அர்ஜுனனிடம், நீரின் அதிபதி வருணதேவன் நீர்வாழ் உயிர்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டவனாய் வந்து சேர்ந்தான். அவன் உடற்காந்தி வைதூரிய மணிபோல் நீலமாய், எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது.

Verse 6

नागैन्दिनदीभिश्र दैत्यै: साध्यैश्व दैवतै: । वरुणो यादसां भर्ता वशी तं देशमागमत्‌

நாகர்கள், நதிகள் மற்றும் அவற்றின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள், தைத்தியர்கள், சாத்ய தேவர்கள் ஆகியோருடன், நீர்வாழ் உயிர்களின் தலைவனும் தன்னடக்கமுடையவனுமான வருணன் அந்த இடத்துக்கு வந்து, தன் மங்கள வருகையால் அதை அழகுபடுத்தினான்.

Verse 7

अथ जाम्बूनदवपुर्विमानेन महार्चिषा । कुबेर: समनुप्राप्तो यक्षैरनुगत: प्रभु:,तदनन्तर स्वर्णके समान शरीरवाले भगवान्‌ कुबेर महातेजस्वी विमानद्वारा वहाँ आये। उनके साथ बहुत-से यक्ष भी थे

அதன்பின் பொன்னொத்த உடலுடைய மகாதேஜஸ்வி பகவான் குபேரன் தன் ஒளிமிகு விமானத்தில் அங்கு வந்தான். அவனுடன் பல யக்ஷர்களும் பின்தொடர்ந்து வந்தனர்.

Verse 8

विद्योतयन्निवाकाशमद्भुतोपमदर्शन: । धनानामीशथ्चर: श्रीमानर्जुन॑ द्रष्ठटमागत:

தன் ஒளியால் ஆகாயத்தையே ஒளிரச் செய்வதுபோல், அதிசயமும் ஒப்பற்றதுமான தோற்றத்துடன், செல்வத்தின் அதிபதி ஸ்ரீமான் குபேரன் அர்ஜுனனைப் பார்க்க அங்கு வந்தான்.

Verse 9

तथा लोकान्तकृच्छीमान्‌ यम: साक्षात्‌ प्रतापवान्‌ | मर्त्यमूर्तिधरै: सार्थ पितृभिलोॉकभावनै:

அவ்வாறே உலகங்களின் முடிவை நிகழ்த்துவோனாகிய, பெருமையும் வலிமையும் உடைய யமன் தானே அங்கு வெளிப்பட்டான். அவனுடன் மனித வடிவம் எடுத்த உலகத்தைப் பேணும் பித்ருக்களும் இருந்தனர்.

Verse 10

दण्डपाणिरचिन्त्यात्मा सर्वभूतविनाशकृत्‌ । वैवस्वतो धर्मराजो विमानेनावभासयन्‌

கையில் தண்டம் தாங்கி, சிந்திக்க இயலாத இயல்புடையவனாகவும், எல்லா உயிர்களுக்கும் அழிவை நிகழ்த்துவோனாகவும் உள்ள வைவர்ஸ்வத தர்மராஜ யமன் தன் ஒளிமிகு விமானத்தால் சுற்றிலும் பிரகாசம் பரப்பினான். அவனது அதிசய ஒளி யுகாந்தத்தில் தோன்றும் இரண்டாம் சூரியனைப் போன்றது.

Verse 11

त्रींललोकान्‌ गुह्ुकांश्वैव गन्धर्वाश्व॒ सपन्नगान्‌ । द्वितीय इव मार्तण्डो युगान्ते समुपस्थिते

யுகாந்தத்தில் தோன்றும் இரண்டாம் சூரியனைப் போல, அவன் மூன்று உலகங்களையும்—குஹ்யகர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் உட்பட—ஒளிரச் செய்தான்.

Verse 12

ते भानुमन्ति चित्राणि शिखराणि महागिरे: । समास्थायार्जुनं तत्र ददृशुस्तपसान्वितम्‌

அவர்கள் அந்த மகாமலையின் ஒளிமிகு, வியத்தகு சிகரங்களை அடைந்து, அங்கே தவத்தில் நிலைத்துத் தவவலிமை கொண்ட அர்ஜுனனை கண்டனர்।

Verse 13

उन सब देवताओंने उस महापर्वतके विचित्र एवं तेजस्वी शिखरोंपर पहुँचकर वहाँ तपस्वी अर्जुनको देखा ।। ततो मुहूर्ताद्‌ भगवानैरावतशिरोगत:ः । आजगाम रहेन्द्राण्या शक्र: सुरगणैर्वृत:

அனைத்து தேவர்களும் அந்த மகாபர்வதத்தின் வியத்தகு, ஒளிமிகு சிகரங்களை அடைந்து அங்கே தவசியாகிய அர்ஜுனனை கண்டனர்। பின்னர் சிறிது நேரத்திலேயே, ஐராவதத்தின் மேல் அமர்ந்து, இந்திராணியுடன், தேவர்கணங்களால் சூழப்பட்ட பகவான் சக்ரன் (இந்திரன்) அங்கு வந்தடைந்தான்।

Verse 14

तत्पश्चात्‌ दो ही घड़ीके बाद भगवान्‌ इन्द्र इन्द्राणीके साथ ऐरावतकी पीठपर बैठकर वहाँ आये। देवताओंके समुदायने उन्हें सब ओरसे घेर रखा था ।।

பின்னர் இரண்டு கடிகைகளுக்குள், பகவான் இந்திரன் இந்திராணியுடன், ஐராவதத்தின் மேல் அமர்ந்து அங்கு வந்தான்; தேவர்கணங்கள் அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தன। அவன் தலைமேல் விரிக்கப்பட்ட வெண்குடை காரணமாக, அவன் நட்சத்திரங்களின் அதிபதி—சந்திரன்—வெண்மேகத் துண்டில் நிலைத்திருப்பதுபோல் ஒளிர்ந்தான்। பல தவசிகள், ரிஷிகள், கந்தர்வர்கள் அவனைப் புகழ்ந்து பாடினர்। அவன் அந்த மலைச்சிகரத்தில் வந்து நின்றான்—அங்கே சூரியனே தோன்றியதுபோல்।

Verse 15

संस्तूयमानो गन्धर्वैर्क्षिभिश्न तपोधनै: । शूडूं गिरे: समासाद्य तस्थौ सूर्य इवोदित:

கந்தர்வர்களாலும் தவவளமுடைய ரிஷிகளாலும் புகழப்பட்டவனாய், அவன் சூடு மலையின் சிகரத்தை அடைந்து அங்கே நின்றான்—சூரியன் உதித்ததுபோல் ஒளிர்ந்து।

Verse 16

अथ मेघस्वनो धीमान्‌ व्याजहार शुभां गिरम्‌ यम: परमधर्मज्ञो दक्षिणां दिशमास्थित:,तदनन्तर मेघके समान गम्भीर स्वरवाले परम धर्मज्ञ एवं बुद्धिमान्‌ यमराज दक्षिण दिशामें स्थित हो यह शुभ वचन बोले--

பின்னர் மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலுடைய, பரம தர்மஞானியும் அறிவுடையவனுமான யமன் தெற்குத் திசையில் நிலைத்து, மங்களமான சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 17

अर्जुनार्जुन पश्यास्मॉललोकपालान्‌ समागतान्‌ | दृष्टिं ते वितरामो5द्य भवानहति दर्शनम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “அர்ஜுனா, அர்ஜுனா! பார்— உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் லோகபாலர்கள் அனைவரும் இங்கு கூடியுள்ளோம். இன்று உனக்கு திவ்யத் திருஷ்டியை அளிக்கிறோம்; நீ எங்கள் தரிசனத்திற்குத் தகுதியானவன். எங்களைப் பார்— எல்லா லோகபாலர்களும் வந்துள்ளனர். நீ ஆதிகால மகரிஷி நரன்— மகாமனமும் மகாபலமும் உடையவன். மகனே! பிரம்மாவின் ஆணையினால் நீ மனித உடலை ஏற்றுள்ளாய்.”

Verse 18

पूर्वर्षिरमितात्मा त्वं नरो नाम महाबल: । नियोगाद्‌ ब्रह्मणस्तात मर्त्यतां समुपागत:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “நீ பழம்பெரும் ரிஷி; எல்லையற்ற ஆற்றலுடையவன்— ‘நரன்’ என்ற பெயருடைய, மகாபலன். மகனே! பிரம்மாவின் நியோகத்தால் நீ மானுட நிலையைக் கொண்டாய். அர்ஜுனா! நாங்கள் எல்லா லோகபாலர்களும் இங்கு வந்துள்ளோம்; எங்களைப் பார். உனக்கு திவ்யத் திருஷ்டியை அளிக்கிறோம்; நீ தரிசனத்திற்குத் தகுதியானவன். நீயே ஆதிமகரிஷி நரன்— மகாமனமும் மகாசக்தியும் உடையவன். பிரம்மாவின் ஆணையால் நீ மனித உடலை ஏற்றுள்ளாய்.”

Verse 19

त्वया च वसुसम्भूतो महावीर्य: पितामह: । भीष्म: परमधर्मात्मा संसाध्यक्ष रणेडनघ

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “களங்கமற்றவனே! வசுக்களின் அंशத்தில் பிறந்த, பேர்வீரியமும் பரம தர்மநிலையும் உடைய பிதாமகர் பீஷ்மனை நீ போரில் வெல்வாய். தனஞ்சயா! மிகுந்த வீரியமுடைய கர்ணனும் உன் கையாலேயே வதைக்கப்படுவான்.”

Verse 20

क्षत्रं चाग्निसमस्पर्श भारद्वाजेन रक्षितम्‌ | दानवाश्च महावीर्या ये मनुष्यत्वमागता:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “க்ஷத்திர வலிமை தீயைப் போலத் தொடமுடியாததாக இருந்தது; அதை பாரத்வாஜர் (துரோணர்) காத்தார். மேலும் மானுட நிலையில் வந்த பேர்வீரியமுடைய தானவர்களும் இருந்தனர்.”

Verse 21

निवातकवचाश्नैव दानवा: कुरुनन्दन । पितुर्ममांशो देवस्य सर्वलोकप्रतापिन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “குருநந்தனா! ‘நிவாதகவசர்’ எனப்படும் தானவர்களும் (அங்கே) இருந்தனர். அவர்கள் என் தந்தை— எல்லா உலகங்களையும் தன் தேஜஸால் அடக்கும் அந்த தேவனின்— அंशம் போன்றவர்கள்.”

Verse 22

अंशाश्च क्षितिसम्प्राप्ता देवदानवरक्षसाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—கௌந்தேயா, பகைவரை அழிப்பவனே! தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் அங்கங்கள் பூமியில் அவதரித்துள்ளன; அவர்கள் போரில் உன் கையால் வீழ்த்தப்பட்டபின், தத்தம் கர்மபலத்திற்கேற்ப உரிய கதியை அடைவார்கள்.

Verse 23

त्वया निपातिता युद्धे स्वकर्मफलनिर्जिताम्‌ । गतिं प्राप्स्यन्ति कौन्तेय यथास्वमरिकर्षण

கௌந்தேயா, பகைவரை அடக்குபவனே! நீ போரில் வீழ்த்துவோர், தத்தம் கர்மபலத்தால் ஈட்டிய உரிய கதியை அடைவார்கள்.

Verse 24

अक्षया तव कीर्तिश्व लोके स्थास्यति फाल्गुन । त्वया साक्षान्महादेवस्तोषितो हि महामृथे,'फाल्गुन! संसारमें तुम्हारी अक्षय कीर्ति स्थापित होगी। तुमने यहाँ महासमरमें साक्षात्‌ महादेवजीको संतुष्ट किया है

பால்குணா! உலகில் உன் புகழ் அழியாததாக நிலைத்திருக்கும்; ஏனெனில் இம்மாபெரும் போரில் நீ நேரில் மகாதேவனைத் திருப்திப்படுத்தியுள்ளாய்.

Verse 25

लघ्वी वसुमती चापि कर्तव्या विष्णुना सह । गृहाणास्त्रं महाबाहो दण्डमप्रतिवारणम्‌ । अनेनास्त्रेण सुमहत्‌ त्वं हि कर्म करिष्यसि

மகாபாஹுவே! விஷ்ணுவுடன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன்) சேர்ந்து நீ பூமியின் பாரத்தை இலகுவாக்க வேண்டும். ஆகவே எங்கும் தடுக்க முடியாத இந்த தண்டாயுதத்தை ஏற்றுக்கொள்; இதன் மூலம் நீ மிகப் பெரிய காரியங்களை நிறைவேற்றுவாய்.

Verse 26

वैशम्पायन उवाच प्रतिजग्राह तत्‌ पार्थो विधिवत्‌ कुरुनन्दन: । समन्त्र॑ सोपचारं च समोक्षविनिवर्तनम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! குருநந்தனன் பார்த்தன் அர்ஜுனன் அந்த ஆயுதத்தை விதிப்படி ஏற்றுக்கொண்டான்—மந்திரத்துடன், உரிய உபசாரங்களுடன், அதன் பயன்பாடு மற்றும் திரும்பப் பெறும் முறையுடன்.

Verse 27

ततो जलधरश्यामो वरुणो यादसां पति: । पश्चिमां दिशमास्थाय गिरमुच्चारयन्‌ प्रभु:,इसके बाद जल-जन्तुओंके स्वामी मेघके समान श्यामकान्तिवाले प्रभावशाली वरुण पश्चिम दिशामें खड़े हो इस प्रकार बोले--

அப்போது மழைமேகம்போல் கருநிறமுடைய, நீர்வாழ் உயிர்களின் அதிபதியான வல்லமைமிகு வருணன் மேற்கு திசையை நோக்கி நின்று, அதிகாரத்துடன் உரையாற்றத் தொடங்கினான்।

Verse 28

पार्थ क्षत्रियमुख्यस्त्वं क्षत्रधर्मे व्यवस्थित: । पश्य मां पृथुताम्राक्ष वरुणो5स्मि जलेश्वर:

“பார்த்தா! நீ க்ஷத்திரியர்களில் முதன்மை; க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்தவன். அகன்ற செம்பொன்-சிவந்த கண்களுடைய அர்ஜுனா, என்னை நோக்கு; நான் நீரின் ஆண்டவன் வருணன்.”

Verse 29

मया समुद्यतान्‌ पाशान्‌ वारुणाननिवारितान्‌ । प्रतिगृह्लीष्व कौन्तेय सरहस्यनिवर्तनम्‌,“कुन्तीकुमार! मेरे दिये हुए इन वरुण-पाशोंको रहस्य और उपसंहारसहित ग्रहण करो। इनके वेगको कोई भी रोक नहीं सकता

“கௌந்தேயா! நான் முன்பே ஆயத்தமாக வைத்துள்ள, தடுக்க இயலாத வலிமையுடைய இவ்வருணப் பாசங்களை ஏற்றுக்கொள்; அவற்றின் இரகசிய முறையுடனும், மீளப்பெறும் (நிவர்த்தன) விதியுடனும் பெற்றுக்கொள்.”

Verse 30

एभिस्तदा मया वीर संग्रामे तारकामये । दैतेयानां सहस्नाणि संयतानि महात्मनाम्‌,“वीर! मैंने इन पाशोंद्वारा तारकामय संग्राममें सहस्रों महाकाय दैत्योंको बाँध लिया था

“வீரா! நட்சத்திரமயமான அந்தப் பெரும்போரில், இவ்வே பாசங்களால் நான் பேராற்றலுடைய தைத்யர்களில் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை கட்டிப் பிணைத்து அடக்கினேன்.”

Verse 31

तस्मादिमान्‌ महासत्त्व मत्प्रसादसमुत्थितान्‌ । गृहाण न हि ते मुच्येदन्‍्तको5प्याततायिन:

“ஆகவே, மகாசத்துவம் கொண்ட பார்த்தா! என் அருளால் தோன்றிய இப்பாசங்களை ஏற்றுக்கொள்; தாக்குதலாளியாக வந்தாலும் அந்தகன்—மரணமே—உன் கையிலிருந்து தப்ப முடியாது.”

Verse 32

अनेन वत्वं यदास्त्रेण संग्रामे विचरिष्यसि । तदा निःक्षत्रिया भूमिर्भविष्यति न संशय:

இந்த ஆயுதத்தை ஏந்தி நீ போர்க்களத்தில் உலாவும் போது, இந்தப் பூமி க்ஷத்திரியர் இன்றியாகிவிடும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 33

वैशम्पायन उवाच ततः कैलासनिलयो धनाध्यक्षो5भ्यभाषत । दत्तेष्वस्त्रेषु दिव्येषु वरुणेन यमेन च

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது கைலாசத்தில் வாழும் செல்வத்தின் அதிபதி குபேரன் பேசினான். வருணனும் யமனும் தெய்வ ஆயுதங்களை அளித்த பின், குபேரன் பாண்டுவின் மகனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 34

प्रीतो5हमपि ते प्राज्ञ पाण्डवेय महाबल । त्वया सह समागम्य अजितेन तथैव च

அறிவும் வலிமையும் உடைய பாண்டுவின் மகனே! நானும் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். வெல்லப்படாத நீயைச் சந்தித்ததால் எனக்கும் அதேபோல் பெரும் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

Verse 35

सव्यसाचिन्‌ महाबाहो पूर्वदेव सनातन । सहास्माभिर्भवाउ्छान्त: पुराकल्पेषु नित्यश:

சவ்யசாசினே, பெருந்தோளனே! பழம்பெரும் தேவனே, சனாதன புருஷனே! முன்னைய கல்பங்களில் நீ எப்போதும் எங்களுடன் தவமும் உழைப்பும் மேற்கொண்டாய்.

Verse 36

दर्शनात्‌ ते व्िदं दिव्यं प्रदिशामि नरर्षभ । अमनुष्यान्‌ महाबाहो दुर्जयानपि जेष्यसि

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! உன்னைத் தரிசித்ததனால் இந்தத் தெய்வ ஆயுதத்தை நான் அளிக்கிறேன். பெருந்தோளனே! இதனால் வெல்ல இயலாத அமானுஷ உயிர்களையும் நீ வெல்வாய்.

Verse 37

मत्तश्वैव भवानाशा गृल्लात्वस्त्रमनुत्तमम्‌ | अनेन त्वमनीकानि धार्तराष्ट्रस्य धक्ष्यसि

வைசம்பாயனர் கூறினார்— என்னிடமிருந்து விரைவாக இந்த ஒப்பற்ற ஆயுதத்தை ஏற்றுக்கொள். இதன் மூலம் நீ த்ருதராஷ்டிரன் மகனின் படை அணிவகுப்புகளை எரித்து சாம்பலாக்குவாய்.

Verse 38

तदिदं प्रतिगृह्नीष्व अन्तर्धानं प्रियं मम । ओजस्तेजोद्युतिकरं प्रस्वापनमरातिनुत्‌

இதனை ஏற்றுக்கொள்— எனக்கு மிகப் பிரியமான ‘அந்தர்தான’ (மறைவு) எனும் ஆயுதம். இது உற்சாகம், தீவிரத் தேஜஸ், ஒளிவீச்சை அளிக்கும்; பகைவர் படைகளை உறக்கத்தில் ஆழ்த்தி, எதிரிகளின் வலிமையைச் சிதைக்கும்.

Verse 39

महात्मना शड्करेण त्रिपुरं निहतं यदा । तदैतदस्त्र॑ निर्मुक्ते येन दग्धा महासुरा:

மகாத்மா சங்கரர் திரிபுரத்தை அழித்தபோது, இதே ஆயுதமே விடப்பட்டது; அதனால் வல்லமைமிக்க அசுரர்கள் எரிந்து சாம்பலாயினர்.

Verse 40

इस प्रकार श्रीमह्या भारत वनपवके अन्तर्गत कैरातपर्वमें शिवप्रस्थानविषयक चालीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு திருவாய்ந்த மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் உள்ள கிராதபர்வத்தில், சிவனை நாடிச் சென்றதைக் கூறும் நாற்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. உண்மையான வீரத்தையுடையவனே, மேருவைப் போன்ற பெருமை கொண்ட பார்த்தா! உன் பொருட்டே நான் இந்த ஆயுதத்தைத் தயாரித்து அளிக்கிறேன்; இதைத் தாங்கத் தகுதியானவன் நீயே.

Verse 41

ततोडर्जुनो महाबाहुर्विधिवत्‌ कुरुनन्दन: । कौबेरमधिजग्राह दिव्यमस्त्र महाबल:,तब कुरुकुलका आनन्द बढ़ानेवाले महाबाहु महाबली अर्जुनने कुबेरके उस “अन्तर्धान! नामक दिव्य अस्त्रको ग्रहण किया इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि कैरातपर्वणि देवप्रस्थाने एकचत्वारिंशो 5ध्याय: ।।

அதன்பின் குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியான மகாபாகுவும் மகாபலனுமான அர்ஜுனன், விதிப்படி குபேரனிடமிருந்து அந்த தெய்வீக ஆயுதத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். இவ்வாறு மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் உள்ள கிராதபர்வத்தில், தேவர்களை நாடிச் சென்றதைக் கூறும் நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.

Verse 42

ततो<ब्रवीद्‌ देवराज: पार्थमक्लिष्टकारिणम्‌ । सान्त्वयःश्लक्ष्णया वाचा मेघदुन्दुभिनि:स्वन:

அதன்பின் தேவராஜன் இந்திரன், அயராது மகத்தான செயல் புரியும் பார்த்தனை இனிய சொற்களால் ஆறுதல் கூறி, மேகமும் துந்துபியும் போன்ற கனத்த குரலில் இவ்வாறு உரைத்தான்—

Verse 43

कुन्तीमातर्महाबाहो त्वमीशान: पुरातन: । परां सिद्धिमनुप्राप्त: साक्षाद्‌ देवगतिं गत:,“महाबाहु कुन्तीकुमार! तुम पुरातन शासक हो। तुम्हें उत्तम सिद्धि प्राप्त हुई है। तुम साक्षात्‌ देवगतिको प्राप्त हुए हो

மகாபாகு குந்திப்புத்ரனே! நீ பழம்பெரும் ஆண்டவன், ஆளுநன். நீ உன்னத சித்தியை அடைந்தாய்; நேரடியாகவே தேவர்நிலையைப் பெற்றாய்.

Verse 44

देवकार्य तु सुमहत्‌ त्वया कार्यमरिंदम । आरोढ्व्यस्त्वया स्वर्ग: सज्जीभव महाद्युते,'शत्रुदमन! तुम्हें देवताओंका बड़ा भारी कार्य सिद्ध करना है। महाद्युते! तैयार हो जाओ तुम्हें स्वर्गलोकमें चलना है

எதிரிகளை அடக்கும் வீரனே! தேவர்களின் மிகப் பெரும் காரியம் உன்னால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். மகத்தான ஒளியுடையவனே! தயாராகு—நீ சொர்க்கத்தை ஏறிச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 45

रथो मातलिसंयुक्त आगन्ता त्वत्कृते महीम्‌ तत्र ते5हं प्रदास्यामि दिव्यान्यस्त्राणि कौरव

மாதலி சாரதியாக இணைந்த தெய்வ ரதம் உன்னை அழைத்துச் செல்ல பூமிக்கு வரும். கௌரவ குலமணியே! அங்கேயே (சொர்க்கத்தில்) நான் உனக்கு தெய்வ ஆயுதங்களை அளிப்பேன்.

Verse 46

तान्‌ दृष्टवा लोकपालांस्तु समेतान्‌ गिरिमूर्थनि । जगाम विस्मयं धीमान्‌ कुन्तीपुत्रो धनंजय:,उस पर्वतशिखरपर एकत्र हुए उन सभी लोक-पालोंका दर्शन करके परम बुद्धिमान्‌ धनंजयको बड़ा विस्मय हुआ

மலைச் சிகரத்தில் ஒன்றுகூடிய அந்த லோகபாலர்களைக் கண்டதும், பேரறிவுடைய குந்திப்புத்ரன் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) ஆழ்ந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 47

ततोडर्जुनो महातेजा लोकपालान्‌ समागतान्‌ | पूजयामास विधिवद्‌ वाग्भिरद्धि: फलैरपि,तत्पश्चात्‌ महातेजस्वी अर्जुनने वहाँ पधारे हुए लोकपालोंका मीठे वचन, जल और फलोंके द्वारा भी विधिपूर्वक पूजन किया

அப்போது மஹாதேஜஸ்வியான அர்ஜுனன் அங்கு கூடியிருந்த லோகபாலர்களை முறையோடு பூஜித்தான்—இனிய சொற்களாலும், விருந்தோம்பல் நீராலும், பழங்களாலும்.

Verse 48

ततः प्रतिययुर्देवा: प्रतिमान्य धनंजयम्‌ । यथागतेन विबुधा: सर्वे काममनोजवा:,इसके बाद इच्छानुसार मनके समान वेगवाले समस्त देवता अर्जुनके प्रति सम्मान प्रकट करके जैसे आये थे वैसे ही चले गये

பின்னர் தேவர்கள் அனைவரும் தனஞ்சயனை மதித்து மீண்டும் புறப்பட்டனர். மனவேகத்துக்கு ஒப்பான அந்த வானோர், தம் விருப்பப்படி, வந்தபடியே சென்றனர்.

Verse 49

ततोडर्जुनो मुर्दं लेभे लब्धास्त्र: पुरुषर्षभ: । कृतार्थमथ चात्मानं स मेने पूर्णणमानसम्‌

அதன்பின் தெய்வ ஆயுதங்களைப் பெற்ற மனிதர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன், பெருமையால் தலை உயர்ந்தான். தன்னை நிறைவேற்றம் பெற்றவனாகவும், மனம் முழுதும் திருப்தியடைந்ததாகவும் எண்ணினான்.

Verse 213

कर्णश्न सुमहावीर्यस्त्वया वध्यो धनंजय । “अनघ! वसुओंके अंशसे उत्पन्न महापराक्रमी और परम धर्मात्मा पितामह भीष्मको तुम संग्राममें जीत लोगे। भरद्वाजपुत्र द्रोणाचार्यके द्वारा सुरक्षित क्षत्रिय-समुदाय भी

வைசம்பாயனர் கூறினார்—தனஞ்சயா! மிகுந்த வீரமுடைய கர்ணனும் உன்னால் வதைக்கப்படுவான். பாவமற்றவனே! வசுக்களின் அंशத்திலிருந்து பிறந்த, மாபெரும் பராக்கிரமமும் பரம தர்மநெறியும் கொண்ட பிதாமகன் பீஷ்மனை நீ போரில் வெல்வாய். பரத்வாஜரின் புதல்வன் துரோணாசாரியர் காக்கும் க்ஷத்திரியக் கூட்டம்—அக்னியைத் தொடுவது போல அச்சமூட்டும்—அதுவும் உன்னால் தோற்கடிக்கப்படும். குருநந்தனா! மனித உடலில் பிறந்த மாபெரும் பலமுடைய தானவர்கள், மேலும் ‘நிவாதகவச’ எனப்படும் தைத்தியர்கள், உன் கையால் கொல்லப்படுவர். மேலும் என் தந்தை, உலகமெங்கும் வெப்பம் அளிக்கும் பகவான் சூரியதேவனின் அंशத்திலிருந்து பிறந்த மாபெரும் பலமுடைய வீரன் கர்ணனும், தனஞ்சயா, உன்னாலேயே வீழ்த்தப்படுவான்.