Shloka 6
Pṛthā’s Atithi-Sevā and the Gift of the Deva-Āhvāna Mantra (पृथायाः अतिथिसेवा तथा देवाह्वानमन्त्रप्रदानम्)
बल॑ं चण्डबलाख्यं च वज़बाहुं च बानरम् | वानरोंके प्रहार करनेपर वह जोर-जोरसे हँसने और उन्हें पकड़-पकड़कर खाने लगा। देखते-देखते बल, चण्डबल और वज्रबाहु नामक वानर उसके मुखके ग्रास बन गये ।। ५६ || तद् दृष्टवा व्यथनं कर्म कुम्भकर्णस्य रक्षस:
Balaṁ Caṇḍabalākhyam ca vajrabāhuṁ ca bānarām | tad dṛṣṭvā vyathanaṁ karma Kumbhakarṇasya rākṣasaḥ ||
மார்கண்டேயர் கூறினார்— அவன் பலன், சண்டபலன், வஜ்ரபாகு என்ற வானரர்களைப் பிடித்தான். வானரர்கள் தாக்கியபோது அவன் உரக்கச் சிரித்து, அவர்களை ஒருவரொருவராகப் பிடித்து விழுங்கத் தொடங்கினான். கண்நொடியில் பலன், சண்டபலன், வஜ்ரபாகு அவன் வாயின் இரையாகினர். ராட்சசன் கும்பகர்ணனின் இந்தக் கொடுஞ்செயலைக் கண்டு மற்றவர்கள் துயரால் நடுங்கினர்।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical contrast between righteous restraint and demonic cruelty: delight in violence and the consumption of the helpless is portrayed as adharma, evoking moral revulsion and distress in witnesses.
Kumbhakarṇa overpowers the monkey warriors; when they attack him, he laughs, seizes them, and devours Bala, Caṇḍabala, and Vajrabāhu. Those who see this act are shaken with anguish at his brutal deed.