Sāvitrī-Upākhyāna: Dyumatsena’s Restoration and the Return to Kāmyaka
Conclusion
स दृष्टवा विमले व्योम्नि निर्मल शशलक्षणम् | ग्रहनक्षत्रताराभिरनुयातममित्रहा,शरदऋतुके निर्मल आकाशमें ग्रह, नक्षत्र तथा ताराओंसहित विमल चन्द्रमाका दर्शन करके शत्रुसंहारक श्रीराम अभी पर्वतपर सोये ही थे कि कुमुद, उत्पल और पद्मोंकी सुगन्ध लेकर बहती हुई शीतल एवं सुखद वायुने उन्हें सहसा जगा दिया
sa dṛṣṭvā vimale vyomni nirmala-śaśa-lakṣaṇam | graha-nakṣatra-tārābhir anuyātam amitrahā ||
மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—சரத்காலத்தின் தூய வானில், கிரக-நட்சத்திர-தாரைகளால் சூழப்பட்ட, முயல்சின்னம் கொண்ட நிர்மலச் சந்திரனை கண்டும் பகைவரை அழிப்பவன் ஸ்ரீ ராமன் மலைமேல் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது குமுதம், உத்பலம், பத்மம் ஆகிய தாமரைகளின் மணத்தை ஏந்திய குளிர்ந்த இனிய தென்றல் திடீரென வீசி அவனை விழித்தெழச் செய்தது.
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights alertness and readiness: even a powerful hero rests, yet is gently roused by auspicious natural signs. It suggests that purity of environment and timely awakening support disciplined action and dharmic preparedness.
Mārkaṇḍeya describes Rāma seeing the clear autumn sky with the moon and stars; while Rāma lies asleep on a mountain, a cool, fragrant breeze carrying lotus scents suddenly awakens him.