कुम्भकर्णवधः — Kumbhakarṇa’s Fall and the Renewal of the Engagement
वैशम्पायन उवाच ततः पार्था: पञ्च पउ्चेन्द्रकल्पा- स्त्यवत्वा त्रस्तान् प्राउ्जलींस्तान् पदातीन् । रथानीकं शरवर्षान्धकारं चक्कुः क्रुद्धा: सर्वत: संनिगृहर्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! द्रौपदी यह बात कह ही रही थी कि पाँच इन्द्रोंके समान पराक्रमी पाँचों पाण्डव भयभीत होकर हाथ जोड़नेवाले पैदल सैनिकोंको छोड़कर कुपित हो रथ, हाथी और घोड़ोंसे युक्त अवशिष्ट सेनाको सब ओरसे घेरकर खड़े हो गये और बाणोंकी ऐसी घनघोर वर्षा करने लगे कि चारों ओर अन्धकार छा गया
vaiśampāyana uvāca | tataḥ pārthāḥ pañca pauñcendrakalpās tyaktvā trastān prāñjalīṁs tān padātīn | rathānīkaṁ śaravarṣāndhakāraṁ cakruḥ kruddhāḥ sarvataḥ saṁnigṛhya ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது இந்திரனுக்கு ஒப்பான ஐந்து பார்த்தர்கள், பயந்து கைகூப்பி சரணடைந்த காலாட்களை விட்டு விட்டு, கோபம் கொண்டனர். ரதப் படையுடன் இருந்த மீதமுள்ள படையை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, அம்புகளின் அடர்ந்த மழையைப் பொழிந்தனர்; எங்கும் இருள் பரவியது போலத் தோன்றியது.
वैशम्पायन उवाच
Even amid warfare, dharma differentiates between those who surrender and those who continue armed resistance: the narrative implies restraint toward the supplicating infantry while directing force against the remaining hostile formation.
As the scene turns violent, the five Pāṇḍavas become enraged, encircle the remaining chariot-force, and release a thick barrage of arrows so intense it is described as creating darkness all around.