Shloka 27
Jatāyu’s Resistance, Sītā’s Traces, Kabandha’s Release, and the Path to Sugrīva (Āraṇyaka-parva 263)
दुर्वासःक्रो धजे वह्नौ पतिता: पाण्डुनन्दना: | स्वैरेव ते महापापैर्गता वै दुस्तरं तम:
Durvāsāḥ krodhaje vahnau patitāḥ pāṇḍunandanāḥ | svair eva te mahāpāpair gatā vai dustaraṃ tamaḥ ||
கர்ணன் கூறினான்— “துர்வாசரின் கோபத்தால் எழுந்த தீயில் பாண்டுவின் புதல்வர்கள் வீழ்ந்தனர். அந்தப் பெரும் பாவிகள் தங்கள் விருப்பத்தாலேயே, தங்கள் தீவினையாலேயே, கடக்க அரிதான இருளுக்குள் சென்றடைந்தனர்.”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse frames anger (krodha) as a destructive force and links moral wrongdoing (mahāpāpa) with a descent into “darkness” (tamaḥ), emphasizing that ethical lapses bring severe consequences that are difficult to escape.
Karna is speaking polemically about the Pāṇḍavas, claiming they have fallen into a calamity likened to a fire arising from Durvāsā’s wrath, and that their own choices and misdeeds have led them into near-inescapable ruin.