Mahabharata 3.21.3 — Vana Parva, Adhyaya 21, Shloka 3
Dvārakā’s Distress and the Saubha Engagement (द्वारकाव्यग्रता तथा सौभयुद्धम्)
तानाशुगैरापततो5हमाशु निवार्य हन्तुं खगमान् ख एव । द्विधा त्रिधा चाच्छिदमाशुमुक्ति- स्ततो<न्तरिक्षे निनदो बभूव
tān āśugair āpatato ’ham āśu nivārya hantuṃ khagamān kha eva | dvidhā tridhā cācchidam āśumuktis tato ’ntarikṣe ninado babhūva ||
அவர்கள் வேகமாக பாய்ந்து வர, நான் உடனே விரைவுப் பாண்களால் அவர்களைத் தடுத்து, அந்த ஆகாயச் சஞ்சாரி பகைவர்களை வானிலேயே கொல்லத் தீர்மானித்தேன். சீக்கிரம் விடப்பட்ட அம்புகளால் அவர்களை இரண்டாகவும் மூன்றாகவும் வெட்டி வீழ்த்தினேன்; அப்போது அந்தரிக்ஷத்தில் பேரொலி எழுந்தது।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights protective force used with decisiveness: the speaker first restrains the oncoming threat and then neutralizes it swiftly. Ethically, it frames violence as defensive—aimed at stopping harm rather than indulging aggression.
Vāyu describes an aerial confrontation: hostile ‘sky-goers’ rush in, and he counters them with fast arrows, cutting them into pieces mid-air. The result is a loud uproar resounding through the atmosphere.
Ask anything about this verse
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.