Shloka 36
Kuvalāśva’s Lineage and Uttaṅka’s Petition concerning Dhundhu (धुन्धु-प्रसङ्गः)
स च राजा तामुपलभ्य तस्यां सुरतगुण-निबद्धह्दयो लोकत्रयैश्वर्यमिवोपलभ्य हर्षण. बाष्प-कलया वाचा प्रणिपत्याभिपूज्य मण्डूकराजमब्रवीद- नुगृहीतो5स्मीति
sa ca rājā tām upalabhya tasyāṃ surataguṇa-nibaddhahṛdayo lokatrayaiśvaryam ivopalabhya harṣaṇ bāṣpa-kalayā vācā praṇipatya abhipūjya maṇḍūkarājam abravīd—anugṛhīto ’smīti
அவளைப் பெற்ற அந்த அரசன், காதல் இன்பத்தின் நற்குணங்களால் உள்ளம் கட்டுண்டவனாய், மூன்று உலகங்களின் ஆட்சியையே பெற்றதுபோல் பேருவகை கொண்டான். ஆனந்தக் கண்ணீரால் குரல் தடைபட்டு, மண்டூக அரசனை வணங்கி உரிய மரியாதை செய்து—“எனக்கு அருள் காட்டப்பட்டது” என்று கூறினான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights gratitude and humility: even a powerful king should acknowledge help received, bow respectfully to a benefactor, and openly confess indebtedness—an ethical norm aligned with dharma.
The king attains the woman he desired and feels supreme joy, likened to ruling the three worlds. Moved to tears, he bows to and honors the king of frogs, declaring that he has been graciously favored.