Shloka 26
Sarasvatī–Tārkṣya Saṃvāda: Agnihotra-vidhi, Dāna-phala, and Mokṣa-prasaṅga (सरस्वती–तार्क्ष्यसंवादः)
आनर्तमेवाभिमुखा: शिवेन गत्वा धरनुर्वेदरतिप्रधाना: । तवात्मजा वृष्णिपुरं प्रविश्य न दैवतेभ्य: स्पृहयन्ति कृष्णे,“कृष्णे! उनका थभरनुर्वेदमें विशेष प्रेम है। वे आनर्त देशमें ही कुशलपूर्वक जाकर वृष्णिपुरी द्वारकामें रहते हैं। वहाँ रहकर उन्हें देवताओंके लोकमें भी जानेकी इच्छा नहीं होती
ānarṭam evābhimukhāḥ śivena gatvā dhanuḥvedaratipradhānāḥ | tavātmajā vṛṣṇipuraṃ praviśya na daivatebhyaḥ spṛhayanti kṛṣṇe ||
வைசம்பாயனன் கூறினான்—உன் புதல்வர்கள் வில்லியல் அறிவில் பேரின்பம் கொண்டவர்கள். நல்வழக்கங்களுடன் நேரே ஆனர்த்த தேசத்திற்குச் சென்று, வ்ருஷ்ணிகளின் நகரில் நுழைந்து, கிருஷ்ணனின் ஆட்சியில் குடியிருந்தனர். அங்கு தர்மமிக்க பாதுகாப்பான அடைக்கலத்தில் நிறைவு பெற்றதால், தேவருலகங்களையும் அவர்கள் இனி விரும்பவில்லை.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights contentment grounded in righteous protection and purposeful discipline: when one finds a secure, dharmic refuge and a meaningful vocation (here, dhanuḥ-veda), even exalted temptations like heavenly pleasures lose their pull.
Vaiśampāyana reports that the speaker’s sons, devoted to archery, travel auspiciously to Ānarṭa and enter the Vṛṣṇis’ city (Dvārakā), living in Kṛṣṇa’s sphere of protection; their satisfaction there is so great that they do not even desire the gods’ worlds.