Shloka 9
Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect
ऊषुस्ततस्तत्र महानुभावा नारायणस्थानगता: समग्रा: कुबेरकान्तां नलिनीं विशोका: सम्पश्यमाना: सुरसिद्धजुष्टाम्
ūṣuḥ tatas tatra mahānubhāvā nārāyaṇasthānagatāḥ samagrāḥ | kuberakāntāṁ nalinīṁ viśokāḥ sampaśyamānāḥ surasiddhajuṣṭām ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பின்னர் அந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரும் நாராயணனின் புனிதத் தலத்தை அடைந்து அங்கே ஒன்றாகத் தங்கினர். துயரமின்றி, தேவர்களும் சித்தர்களும் போற்றும் குபேரனுக்குப் பிரியமான நலினி ஏரியை அவர்கள் கண்டனர்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Approaching a sacred place associated with the divine (Nārāyaṇa) and contemplating pure, auspicious surroundings is portrayed as a means to quiet sorrow and steady the mind—suggesting that right environment, reverence, and focused seeing can support inner restoration and dharmic resolve.
The group of great-souled travelers arrives at Nārāyaṇa’s sacred abode and remains there together. They gaze upon a lotus-lake dear to Kubera, a site visited by gods and siddhas, emphasizing the holiness and extraordinary nature of the location.