Adhyāya 168: Arjuna’s counters to māyā-rains and the onset of darkness
Nivātakavaca engagement
एवं कृत्वा स भगवांस्ततो<न्यद् रूपमास्थित: । दिव्यमेव महाराज वसानो<द्धभुतमम्बरम्,राजन! वास्तवमें वे भगवान् शंकर थे। उन्होंने पूर्वोक्त बर्ताव करके दूसरा रूप धारण कर लिया। देवताओंके स्वामी भगवान् महेश्वर किरातरूप छोड़कर दिव्य स्वरूपका आश्रय ले अलौकिक एवं अद्भुत वस्त्र धारण किये वहाँ खड़े हो गये
evaṁ kṛtvā sa bhagavāṁs tato 'nyad rūpam āsthitaḥ | divyam eva mahārāja vasāno 'dbhutam ambaram ||
அவ்வாறு செய்து முடித்த பின் அந்தப் பகவான் வேறொரு ரூபத்தை ஏற்றார். ஓ மஹாராஜா! கிராத வேடத்தை விட்டு, தேவர்களின் அதிபதி மகேஸ்வரன் தன் திவ்ய ஸ்வரூபத்தில் வெளிப்பட்டு, அதிசயமான உலகத்திற்கப்பாற்பட்ட ஆடைகளை அணிந்து அங்கே நின்றான்.
अजुन उवाच
The verse highlights divine grace and revelation: the deity may appear in a concealed, testing form, and sincere courage, discipline, and devotion culminate in the Lord revealing his true nature.
After the preceding actions in the encounter, the Lord—identified as Śaṅkara/Maheśvara—abandons the hunter (kīrāta) guise and manifests a radiant divine form, standing before Arjuna in wondrous celestial attire.