Shloka 155
Rājarṣi-samāgamaḥ — Yudhiṣṭhirasya Dharma-parīkṣā ca
Meeting the Royal Sage and a Dharmic Audit
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां सौगन्धिकाहरणे पजञ्चपञ्चाशदधिकशततमोड< ध्याय:
iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi tīrthayātrāparvaṇi lomaśatīrthayātrāyāṃ saugandhikāharaṇe pañcapañcāśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் உள்ள தீர்த்தயாத்திரைப் பர்வத்தில், லோமசரின் தீர்த்தயாத்திரை வர்ணனையில், சௌகந்திக-ஆகரணம் (மணமிகு மலர்களைக் கொண்டு வருதல்) என்னும் நிகழ்வில் நூற்று ஐம்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse itself teaches by framing the episode within a sacred itinerary: pilgrimage is not merely travel but a discipline that contextualizes actions (like seeking rare pleasures) within dharma—encouraging restraint, humility, and ethical reflection during hardship.
This line closes a chapter and identifies its placement: during the Pāṇḍavas’ forest exile, Lomāśa narrates a pilgrimage sequence, and this particular unit concerns the obtaining of saugandhika flowers; the verse functions as an editorial/narrative marker rather than direct dialogue.