द्रौपदीश्रमः तथा घटोत्कचस्मरणम्
Draupadī’s Exhaustion and the Summoning of Ghaṭotkaca
ते पथानन्तरान् वृक्षान् वल्मीकान् विषमाणि च । पाणिकश्रि: परिमार्गन्तो भीता वायोर्निलिल्यिरे,तत्पश्चात् वे रास्तेके आस-पासके वृक्षों, मिट्टीके ढेरों और ऊँचे-नीचे स्थानोंको हाथोंसे ट्टोलते हुए हवासे डरकर यत्र-तत्र छिपने लगे
te pathānantarān vṛkṣān valmīkān viṣamāṇi ca | pāṇikṛśiḥ parimārganto bhītā vāyor nililyire ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பின்னர் அவர்கள் கைகளால் தடவி தடவி பாதையோர மரங்கள், எறும்புப் புற்றுகள், உயர்தாழ்வான இடங்களைத் தேடி, காற்றுக்குப் பயந்து எங்கெங்கோ ஒளிந்தனர்.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how fear can overwhelm judgment in harsh conditions: even something natural like wind becomes a trigger for hiding. Ethically, it invites reflection on steadiness (dhairya) and clarity amid uncertainty.
A group is moving through difficult terrain via side-paths, groping with their hands around trees, anthills, and uneven ground. Startled and afraid of the wind, they conceal themselves in various places.