Shloka 17
Kāleya-Āśrama-Vināśaḥ — The Kāleyas’ nocturnal raids and the devas’ supplication to Nārāyaṇa
सिंहव्याप्रैर्महानादान्नदद्धिरनुनादितम् । अपरैश्नापि संलीनैर्गुहाकन्दरशायिभि:
siṁhavyāghrair mahānādān nadadbhiḥ anunāditam | aparaiś ca api saṁlīnair guhākandaraśāyibhiḥ ||
லோமசர் கூறினார்—சிங்கங்களும் புலிகளும் எழுப்பிய பேர்கர்ஜனையால் அந்த இடம் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியது; மேலும் குகைகளிலும் பாறைச் சிள்ளைகளிலும் மறைந்து தங்கியிருந்த பிற மிருகங்களின் ஒலியாலும் அது எதிரொலித்தது।
लोगमश उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the austere, untamed character of the forest: a setting that tests travelers with fear and uncertainty, encouraging steadiness and self-control amid danger—virtues central to dharmic endurance during exile.
Lomāśa describes a wilderness region where the surroundings reverberate with the loud roars of lions and tigers, along with other animals concealed in caves and rocky clefts—painting a vivid, perilous landscape encountered on the journey.