Shloka 19
अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
(यथैव पाण्डवास्तुभ्यं तथैव भवते हाहम् । अनुमान्यं च पाल्यं च भक्त च भज मां विभो ।।
vaiśaṃpāyana uvāca | (yathaiva pāṇḍavās tubhyaṃ tathaiva bhavate hāham | anumān̄yaṃ ca pālyaṃ ca bhaktaś ca bhaja māṃ vibho ||) śalya uvāca | evam etan mahārāja yathā vadasi pārthiva | evaṃ dadāmi te prīta evam etad bhaviṣyati || vaiśaṃpāyana uvāca | kṛtam ity abravīc chalyaḥ kim anyat kriyatām iti | kṛtam ity eva gāndhāriḥ pratyuvāca punaḥ punaḥ ||
வைசம்பாயனன் கூறினான்—பாண்டவர்கள் உனக்கு எவ்வளவு அன்பானவர்களோ, நானும் அதுபோலவே. பிரபுவே! நான் உன் பக்தன்; ஆகையால் உன்னால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு காக்கப்படத் தகுதியானவன்; எனவே என்னை உன் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொள். சல்யன் சொன்னான்—மகாராஜா, பூமிபதியே, நீ சொல்வது சரியே. நான் மகிழ்ந்து உனக்கு இந்த வரத்தை அளிக்கிறேன்; அது அப்படியே நிகழும். வைசம்பாயனன் கூறினான்—அப்போது சல்யன், “செய்துவிட்டேன்; இன்னும் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றான். இதைக் கேட்ட காந்தாரியின் மகன் துரியோதனன் மீண்டும் மீண்டும், “செய்துவிட்டீர்—என் காரியம் அனைத்தையும் நீங்களே நிறைவேற்றிவிட்டீர்,” என்றான்; அதாவது சல்யனே அவன் படைத்தலைவராவான் என்பதே.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how loyalty and the language of devotion can be used to claim protection and honor from a powerful patron, and how kingship operates through granting boons that create binding obligations—ethical pressure is created by promises publicly affirmed as ‘kṛtam’ (done).
In the lead-up to war, Duryodhana secures Śalya’s commitment: Śalya agrees to grant what Duryodhana asks, and the exchange is sealed with repeated affirmations that the request is fulfilled—understood as Śalya becoming the leader of Duryodhana’s forces.