Shloka 13
यत् त्वामुपधिना राजन दूते वज्चितवांस्तदा । न चापत्रपते तेन नृशंस: स्वेन कर्मणा,राजन! आप दानशील, कोमलस्वभाव, मन और इन्द्रियोंको वशमें रखनेवाले, स्वभावत:ः धर्मपरायण तथा सबके हैं, तो भी क्रूर दुर्योधनने उस समय पितामह भीष्म, द्रोणाचार्य, बुद्धिमान् विदुर, साधु, ब्राह्मण, राजा धृतराष्ट्र, नगरनिवासी जनसमुदाय तथा कुरुकुलके सभी श्रेष्ठ पुरुषोंके देखते-देखते आपको जूएमें छलसे ठग लिया और अपने उस कुकृत्यके लिये वह अबतक लज्जाका अनुभव नहीं करता है
yat tvām upadhinā rājan dūte vañcitavāṁs tadā | na cāpatrapate tena nṛśaṁsaḥ svena karmaṇā ||
அரசே! ஒருகாலத்தில் சூதாட்டப் பொருளில் அவன் சூழ்ச்சியால் உங்களை ஏமாற்றினான்; ஆனால் அந்தக் கொடுமையன் தன் செயலைக் குறித்து வெட்கப்படுவதில்லை. நீங்கள் தானசீலர், மென்மையாளர், அடக்கமுடையவர், இயல்பாகவே தர்மநிஷ்டரும் அனைவரின் நலனையும் நாடுபவருமாக இருந்தும்—பீஷ்மர், துரோணர், ஞானி விதுரர், சாதுமார், பிராமணர், த்ருதராஷ்டிரர், நகரவாசிகள், குரு-சிறந்தோர் முன்னிலையில் அவன் சூதாட்டத்தில் வஞ்சகத்தால் உங்களை கொள்ளையிட்டான்; இன்றும் அந்தப் பாவத்திற்குச் சற்றும் வெட்கமில்லை.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse condemns adharma as deliberate deceit performed publicly without remorse. It highlights that ethical failure is not only the wrongful act (cheating) but also the absence of shame and accountability afterward, especially when committed before elders, teachers, and the community.
Yudhiṣṭhira recalls the infamous dice-game where Duryodhana (through deceitful means) cheated him in full view of Kuru elders and the assembled court. He stresses that despite Yudhiṣṭhira’s dharmic character, Duryodhana’s cruelty and shamelessness persist, intensifying the moral and political crisis that leads toward war.