शिशून् कृतास्त्रानशिशुप्रकाशान् यदा द्रष्टा कौरव: पञठ्च शूरान् | त्यक्त्वा प्राणान् कौरवानाद्रवन्त- स्तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्,जो अवस्थामें बालक होते हुए भी अस्त्र-शस्त्रोंकी पूर्ण शिक्षा पाकर युद्धमें नवयुवकोंके समान पराक्रम प्रकाशित करते हैं, द्रौपदीके वे पाँचों शूरवीर पुत्र प्राणोंका मोह छोड़कर जब कौरव-सेनापर टूट पड़ेंगे और कुरुराज दुर्योधन जब उन्हें उस अवस्थामें देखेगा, तब उसे युद्ध छेड़नेकी भूलके कारण भारी पश्चात्ताप होगा
sañjaya uvāca |
śiśūn kṛtāstrān aśiśuprakāśān yadā draṣṭā kauravaḥ pañca śūrān |
tyaktvā prāṇān kauravān ādravantaḥ tadā yuddhe dhārtarāṣṭro 'nvata psyat ||
சஞ்சயன் கூறினான்—த்ரௌபதியின் அந்த ஐந்து வீரப் புதல்வர்களை கௌரவன் (துரியோதனன்) காணும் போது—வயதில் சிறுவர்களாயினும் ஆயுதக் கல்வியில் முழுமையாகப் பயிற்சி பெற்றவர்கள், வயதைக் கடந்த வீரத்தை வெளிப்படுத்துவோர்—உயிரையும் துச்சமாகக் கருதி கௌரவர் படையின்மேல் பாய்ந்து தாக்குவார்கள்; அப்பொழுது போரின் நடுவிலேயே துரிதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனன் இந்தப் போரைத் தூண்டிய தன் தவறுக்காகக் கடும் மனவருத்தத்தில் ஆழ்வான்।
संजय उवाच
The verse underscores that initiating an unrighteous war rebounds upon the instigator: even apparent advantages collapse when dharma is violated, and the aggressor is left with remorse as the human cost becomes undeniable.
Sañjaya foretells that Duryodhana will witness Draupadī’s five young yet fully weapon-trained sons charging the Kaurava forces with fearless resolve, and that sight will trigger Duryodhana’s painful regret for having set the war in motion.