अस्मद्वधार्थ निश्चित्य तपो घोरं समास्थित: । ऋते कन्यां महादेव पुत्रो मे स्यादिति ब्रुवन्,निवर्तस्व महीपाल नैतज्जात्वन्यथा भवेत् | हमलोगोंके वधके लिये पुत्र पानेका निश्चित संकल्प लेकर उन्होंने यह कहते हुए घोर तपस्या की थी कि “महादेव! मुझे कन्या नहीं, पुत्र प्राप्त हो। भगवन्! मैं भीष्मसे बदला लेनेके लिये पुत्र चाहता हूँ"। यह सुनकर देवाधिदेव महादेवजीने कहा--“भूपाल! तुम्हें पहले कन्या प्राप्त होगी, फिर वही पुरुष हो जायगी। अब तुम लौटो। मैंने जो कहा है वह कभी मिथ्या नहीं हो सकता'
bhīṣma uvāca | asmad-vadhārthaṁ niścitya tapo ghoraṁ samāsthitaḥ | ṛte kanyāṁ mahādeva putro me syād iti bruvan nivartasva mahīpāla naitaj jātva anyathā bhavet |
பீஷ்மர் கூறினார்—எங்களை அழிக்க மகன் பெற வேண்டும் என்று உறுதி செய்து அவன் கடுந்தவம் மேற்கொண்டு, “மகாதேவா! எனக்கு மகள் வேண்டாம்; மகன் வேண்டும்” என்று கூறினான். அதைக் கேட்ட தேவாதிதேவன் மகாதேவன், “ஓ மஹீபாலா, முதலில் உனக்கு மகள் பிறப்பாள்; பின்னர் அவளே ஆணாக மாறுவாள். திரும்பிச் செல்—என் சொல் ஒருபோதும் வேறாகாது” என்றான்।
भीष्म उवाच
The verse contrasts the power of disciplined austerity with the ethical danger of using it for revenge, while emphasizing that divine pronouncements are irrevocable and that outcomes unfold according to a higher, unalterable order.
Bhishma recounts how a king performed fierce penance to obtain a son specifically to take vengeance and bring about Bhishma’s death; Mahadeva grants a qualified outcome—first a daughter, who later becomes male—then sends the king back, affirming the certainty of his word.