Shloka 2
भीष्म–रामसंयुगनिवृत्तिः
Bhishma and Rama: Restraint and Withdrawal in the Engagement
तानुवाच ततः कन्या तपोवृद्धानृषींस्तदा । निराकृतास्मि भीष्मेण भ्रंशिता पतिधर्मत:ः
tān uvāca tataḥ kanyā tapovṛddhān ṛṣīṁs tadā | nirākṛtāsmi bhīṣmeṇa bhraṁśitā patidharmataḥ ||
அப்போது அந்தக் கன்னி தவத்தால் முதிர்ந்த முனிவர்களை நோக்கி கூறினாள்— “பீஷ்மன் என்னைத் தள்ளிவிட்டான்; நான் பதிதர்மத்திலிருந்து வீழ்த்தப்பட்டேன்—கணவனை அடைதலும், கணவனுக்குச் சேவை செய்வதெனும் தர்மமும் இரண்டிலிருந்தும் வஞ்சிக்கப்பட்டேன்।”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds patidharma—marital duty and social-ethical status tied to marriage—and shows how denial of rightful marital placement is experienced as a moral injury, prompting appeal to ascetic authority for redress.
A maiden approaches austerity-hardened sages and laments that Bhīṣma has refused her, leaving her cut off from the expected path of obtaining a husband and fulfilling wifely obligations; this complaint sets up her search for justice and resolution.