Shloka 11
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
चरन्ती हरिणै: सार्थ मृगीव वनचारिणी । चचार विपुलं धर्म ब्रह्मचर्येण संवृतम्
carantī hariṇaiḥ sārthaṃ mṛgīvavanacāriṇī | cacāra vipulaṃ dharmaṃ brahmacaryeṇa saṃvṛtam ||
நாரதர் கூறினார்—மான்களுடன் சேர்ந்து உலாவி, காடுச்சாரி மான்போல், பிரம்மச்சரியத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு அவள் விரிந்தும் உயர்ந்தும் உள்ள தர்மத்தை அனுசரித்தாள்.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents brahmacarya (disciplined chastity and self-restraint) as a protective boundary that enables the practice of ‘vipula dharma’—a broad, elevated ethical life. Inner restraint is shown as the condition for sustained righteousness.
Nārada describes a woman living in the forest in the company of deer, roaming like a doe. Her wilderness life is portrayed as purposeful: she is engaged in serious dharma-practice, characterized and safeguarded by brahmacarya.