Shloka 23
गालवस्य विषादः तथा विष्णुप्रयाणम्
Gālava’s Despair and Resolve to Seek Viṣṇu
“मानद! दक्षिणायुक्त कर्म ही सफल होता है। दक्षिणा देनेवाले पुरुषको ही सिद्धि प्राप्त होती है ।।
Nārada uvāca: “Mānada! dakṣiṇā-yuktaṃ karma hi saphalaṃ bhavati. dakṣiṇā-dātur eva puruṣasya siddhiḥ prāpyate. svarge kratu-phalaṃ tad dhi dakṣiṇā; śāntir ucyate. kim āharāmi gurv-arthaṃ? bravītu bhagavān iti.”
காலவன் கூறினான்—“ஹே மானத! தக்ஷிணையுடன் செய்யப்படும் செயல் தான் வெற்றி பெறும்; தக்ஷிணை அளிப்பவனே சித்தியை அடைகிறான். சொர்க்கத்தில் யாகத்தின் பலன் உண்மையில் தக்ஷிணையிலேயே நிலைபெற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது; வேதமும் தக்ஷிணையை அமைதியளிப்பதாக அறிவிக்கிறது. ஆகவே, போற்றத்தக்க குருதேவா! கூறுங்கள்—குருதக்ஷிணைக்காக நான் என்ன கொண்டு வர வேண்டும்?”
नारद उवाच
Educational Q&A
A religious act or sacrifice is considered complete and truly fruitful only when accompanied by dakṣiṇā. The merit and ‘peace’ associated with a rite are linked to the giver’s ethical act of honoring the officiant/teacher through an appropriate gift.
Nārada emphasizes the doctrinal value of dakṣiṇā and then, in a posture of humility, asks the revered guru what he should bring as guru-dakṣiṇā—framing the next action as obedience to the teacher’s instruction.