Shloka 59
राजेन्द्र! सभापर्व आरम्भ होनेपर ब्राह्मणोंको पूओं, कचौड़ियों और मिठाइयोंके साथ खीर भोजन कराये ।।
vaiśampāyana uvāca |
rājendra! sabhāparva ārambha honepara brāhmaṇoṃ ko pūoṃ, kacoṛiyoṃ aura miṭhāiyoṃ ke sātha khīra bhojana karāye ||
āraṇyake mūlaphalaiḥ tarpayet tu dvijottamān |
araṇīparva cāsādya jalakumbhān pradāpayet |
vanaparva meṃ śreṣṭha brāhmaṇoṃ ko phala-mūloṃ dvārā tṛpta kare; araṇīparva meṃ pahuṃcakara jala se bhare hue ghaṛoṃ kā dāna kare |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசேந்திரா! சபாபர்வம் தொடங்கும்போது பிராமணர்களுக்கு பாயசத்துடன் பூரி, கச்சோரி, இனிப்புகள் அளித்து விருந்து செய்ய வேண்டும். ஆரண்யகப் பகுதியில் சிறந்த த்விஜர்களை வனத்தின் வேர்-கனிகளால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். அரணீபர்வத்தை அடைந்தபோது நீர் நிரம்பிய குடங்களை தானமாக வழங்க வேண்டும்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honor the learned (Brahmins) through appropriate hospitality and gifts, adapting one’s giving to the setting—rich foods in settled contexts, simple forest produce in wilderness, and life-sustaining water where it is most needed.
Vaiśampāyana instructs a king on prescribed acts of feeding and donation associated with different parvan/sections—Sabhā, Āraṇyaka/Vana, and Araṇī—mapping ethical duties of support and reverence onto the progression of the epic’s contexts.