Shloka 52
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
स्वर्गकामो लभेत् स्वर्ग जयकामो लभेज्जयम् | गर्भिणी लभते पुत्र कन््यां वा बहुभागिनीम्
svargakāmo labhet svargaṁ jayakāmo labhej jayam | garbhiṇī labhate putraṁ kanyāṁ vā bahubhāginīm ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—சுவர்க்கத்தை விரும்புபவன் சுவர்க்கத்தை அடைகிறான்; வெற்றியை விரும்புபவன் வெற்றியை அடைகிறான். அதுபோல, கர்ப்பிணிப் பெண் மகாபாரதத்தைச் செவிமடுத்தல் (அல்லது பாராயணம்) மூலம் தகுதியான மகனை—அல்லது மிகுந்த நற்பேறு உடைய மகளைக்—கிடைக்கப் பெறுகிறாள்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a phalaśruti principle: devoted hearing/recitation of the Mahābhārata is a meritorious act whose fruits correspond to the listener’s intention—heaven for one seeking heaven, victory for one seeking victory, and auspicious progeny for a pregnant woman—thereby emphasizing faith, right aspiration, and the ethical power attributed to sacred narrative.
In the concluding section of the epic (Svargārohaṇa), Vaiśampāyana offers a traditional benedictory statement describing the benefits of listening to or reciting the Mahābhārata, presenting it as spiritually efficacious and auspicious for different aims.