Shloka 156
Yudhiṣṭhira’s Lament for Karṇa and Renunciation-Oriented Self-Assessment (शोक-प्रलापः / त्याग-प्रवृत्तिः)
इह चामुत्र चैवेति कृपणा: फलहेतव: । इसी प्रकार सभी माताएँ उपवास
iha cāmutra caiveti kṛpaṇāḥ phala-hetavaḥ |
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“‘இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்’ என்று எண்ணி, துயருற்றோர் பலனை நோக்கி செயல்படுகின்றனர். அதுபோல, சிறந்த மகனை விரும்பும் தாய்மார்கள் உபவாசம், யாகம், விரதம், மங்கலச் சடங்குகள் முதலியவற்றை மேற்கொண்டு பத்து மாதங்கள் கருவைத் தாங்கி வளர்க்கின்றனர். அவர்களின் நோக்கம் இதுவே—குழந்தை நலமுடன் பிறக்க வேண்டும்; பிறந்தபின் உயிருடன் நிலைக்க வேண்டும்; வலிமையுடன் நல்ல குணங்களால் நிறைய வேண்டும்; அப்பொழுது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எங்களுக்கு இன்பம் தரும். இவ்வாறு அந்தத் துன்புற்ற தாய்மார்கள் பலனை ஏங்குகின்றனர்।”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how people often act with a strong expectation of reward—seeking benefit ‘here and hereafter.’ By calling such agents kṛpaṇa (“pitiable/attached”), it critiques fruit-motivated action and points toward a more dharmic ideal of acting without anxious clinging to outcomes.
In Śānti Parva’s reflective discourse, Yudhiṣṭhira remarks on human motivation: even loving, strenuous maternal practices (fasts, vows, rites during pregnancy) are frequently driven by the hope that virtuous, strong children will later provide happiness in both worlds.