Shloka 13
Cāturāśramya-dharma—Marks of the Four Āśramas (चातुराश्रम्यधर्मः)
मान्धातोवाच यवना: किराता गान्धाराक्षीना: शबरबर्बरा: | शकास्तुषारा: कड्काश्च पह्लवाश्चान्ध्रमद्रका:
māndhātovāca—yavanāḥ kirātā gāndhārāḥ cīnāḥ śabarabarbarāḥ | śakās tuṣārāḥ kaṅkāś ca pahlavāś cāndhramadrakāḥ ||
மாந்தாதா கூறினார்—பகவனே! என் அரசில் எல்லாத் திசைகளிலும் பல ம்லேச்ச மக்கள் வாழ்கிறார்கள்—யவனர், கிராதர், காந்தாரர், சீனர், சபரர், பர்பரர்; சகர், துஷாரர், கங்கர், பஹ்லவர்; மேலும் ஆந்திரர், மத்ரகர். அவர்களில் சிலர் பிராமணர்-க்ஷத்திரியர் வம்சத்தினர்; சிலர் வைசியர்-சூத்ரரும்—தர்மத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்கள். அனைவரும் திருட்டும் கொள்ளையும் செய்து வாழ்கின்றனர். இத்தகையோர் தர்மத்தை எவ்வாறு கடைப்பிடிப்பர்? என் போன்ற அரசர்கள் அவர்களை எவ்வாறு முறையிலும் கட்டுப்பாட்டிலும் நிலைநிறுத்த வேண்டும்?
इन्द्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames a classic rāja-dharma problem: when diverse communities—including those seen as outside Vedic norms and those who have ‘fallen’ from proper conduct—live within a kingdom and survive by crime, the king must find a way to bring them under maryādā (disciplined limits) so that social order and dharma can function.
King Māndhātā addresses Indra, describing the presence of many frontier/foreign peoples and socially degraded groups in his realm, noting their reliance on theft and robbery, and asks how they can be made to practice dharma and how a ruler should regulate and reform them.