Shloka 25
ततो<वतीर्य गोविन्दो रथात् स च युधिछिर:
tato 'vatīrya govindo rathāt sa ca yudhiṣṭhiraḥ | tatpaścāt rathaseto 'ttarakar bhagavān śrīkṛṣṇaḥ yudhiṣṭhiraḥ bhīmasenaḥ gāṇḍīvadhārī arjunaḥ nakulaḥ sahadevaḥ tathā sātyakiś ca sva-sva-dakṣiṇa-hastān utthāpya ṛṣīn prati satkāra-bhāvaṃ pradarśayām āsuḥ ||
அப்போது கோவிந்தன் தேரிலிருந்து இறங்கினார்; யுதிஷ்டிரனும் இறங்கினார். பின்னர் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் யுதிஷ்டிரன், பீமசேனன், காண்டீவம் தாங்கிய அர்ஜுனன், நகுலன், சகதேவன், சாத்தியகி ஆகியோருடன், ஒவ்வொருவரும் தம் வலக்கையை உயர்த்தி முனிவர்களுக்கு மரியாதை உணர்வை வெளிப்படுத்தினர்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic etiquette: power and victory do not excuse arrogance. Even Kṛṣṇa and the Pāṇḍavas publicly honor ṛṣis, affirming that moral authority and learning deserve reverence, and that rulers should model humility and respect.
Kṛṣṇa and Yudhiṣṭhira descend from the chariot; then Kṛṣṇa, the Pāṇḍavas, and Sātyaki raise their right hands in a gesture of respectful greeting toward assembled sages, signaling deference and readiness to receive counsel.