Shloka 48
Rāma–Jāmadagnya-janma-kāraṇa and Kṣatra-kṣaya
Paraśurāma’s origins and the depletion/restoration of kṣatriya lineages
ततोअर्जुनस्य बाहूंस्तांश्छित्त्वा रामो रुषान्वित: । तं॑ भ्रमन्तं ततो वत्सं जामदग्न्य: स्वमाश्रमम्
tato 'rjunasya bāhūṃs tāṃś chittvā rāmo ruṣānvitāḥ | taṃ bhramantaṃ tato vatsaṃ jāmadagnyaḥ svam āśramam ||
வாசுதேவர் கூறினார்—அப்போது கோபம் நிறைந்த ராமன் (பரசுராமன்) அர்ஜுனனின் அந்த கரங்களை வெட்டினான். பின்னர் ஜாமதக்ன்யன் அந்த மயங்கிய இளைஞனைத் தன் ஆசிரமத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that grave wrongdoing invites severe consequences, yet the agent of punishment (here an ascetic-warrior) also bears responsibility to restrain and contain the aftermath—suggesting that justice is not mere violence but a controlled response aligned with dharma.
Paraśurāma, enraged, severs Arjuna’s arms; afterward he takes the disoriented youth and leads him to his own hermitage, shifting the scene from battlefield-like retribution to the controlled space of an āśrama.