Shloka 13
Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
शिखण्डी नहुषो बश्रु्दिव:स्पृक् त्वं पुनर्वसु: सुबभू रुक्मयज्ञश्न सुषेणो दुन्दुभिस्तथा
Vaiśampāyana uvāca: śikhaṇḍī nahuṣo babhrur divaḥ-spṛk tvaṁ punarvasuḥ; subabhru rukmayajñaś ca suṣeṇo dundubhis tathā.
வைசம்பாயனர் கூறினார்— நீயே சிகண்டி—தலையில் மயிலிறகைத் தரித்தவன்; நீயே முற்காலத்தில் நஹுஷ அரசனாக வெளிப்பட்டவன். நீயே பப்ரு; நீயே வானத்தைத் தொடும் விராட்-சொரூபன். நீ புனர்வசு நட்சத்திரமாகவும் ஒளிர்கிறாய். நீயே சுபப்ரு, ருக்மயஜ்ஞம், சுஷேணன், மேலும் துந்துபி-சொரூபமும் ஆகிறாய்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a chain of names and cosmic epithets to portray one exalted reality appearing in many forms—royal, celestial, and ritual—suggesting that dharma and sacred power can be recognized across diverse identities and functions rather than confined to a single label.
Vaiśampāyana reports a passage of praise in which the addressed figure is identified with multiple renowned names (kings, epithets, and a nakṣatra), a typical Mahābhārata technique for magnifying a being’s stature by linking them to famous manifestations and auspicious powers.