Shloka 56
Adhyāya 42 (Śānti Parva): Śrāddha, Aurdhvadaihika Rites, and Royal Welfare Measures
धनै रत्नैश्व गोभिश्व वस्त्रैश्न समतर्पयत् । उन्होंने प्रत्येकके उद्देश्यसे हजारों ब्राह्मगोंको अलग-अलग धन, रत्न, गौ और वस्त्र देकर संतुष्ट किया
dhanai ratnaiś ca gobhiś ca vastraiś ca samatarpayat | sahasraśo brāhmaṇān pṛthak pṛthag uddiśya dhana-ratna-go-vastra-dānaiḥ santoṣayām āsa |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவன் செல்வம், மணிகள், பசுக்கள், ஆடைகள் ஆகியவற்றால் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினான். ஒவ்வொருவரையும் நோக்கி, தனித்தனியாகத் தக்க தானங்களை வழங்கி, ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களை மகிழ்வித்தான்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a dharmic obligation: wealth is to be used to support learned and ritual specialists, and giving should be intentional, appropriate, and personally directed—thereby sustaining social order and accruing ethical merit.
Vaiśampāyana narrates a scene of large-scale gifting in which thousands of brāhmaṇas are individually satisfied through distributions of money, jewels, cows, and clothing, emphasizing the donor’s deliberate and orderly generosity.