Shloka 9
न ह्स्त्यविदितं लोके देवर्षे तव किंचन । श्रुतं वाप्यनुभूतं वा दृष्ट वा कथयस्व मे
na hy asty aviditaṁ loke devarṣe tava kiṁcana | śrutaṁ vāpy anubhūtaṁ vā dṛṣṭaṁ vā kathayasva me ||
தேவரிஷியே! இந்த உலகில் உமக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை. நீர் ஏதேனும் அதிசயமானதை கேட்டிருந்தாலோ, அனுபவித்திருந்தாலோ, அல்லது கண்கூடாக கண்டிருந்தாலோ, அதை எனக்குச் சொல்லும்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights epistemic humility and the dharmic method of learning: one seeks guidance from a qualified seer whose knowledge comes from śruti (hearing), anubhava (direct experience), and pratyakṣa (seeing).
Bhishma addresses a divine sage and requests a narration of any remarkable account the sage has heard, experienced, or witnessed, acknowledging the sage’s comprehensive knowledge of worldly matters.