Shloka 14
Adhyāya 352: Brāhmaṇa–Nāga Saṃvāda — Uñchavrata-niścaya
Dialogue and the Resolve to Practice Uñchavrata
उत्थापयामास तदा प्रभुरेक: प्रजापति: । उवाच चैनं भगवांश्रविरस्यागतमात्मजम्
utthāpayāmāsa tadā prabhur ekaḥ prajāpatiḥ | uvāca cainaṃ bhagavān śravi(r)asyāgatam ātmajam |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது ஒரே அரசனாகிய பிரஜாபதி அவரை எழுப்பினார். நீண்ட காலத்திற்குப் பின் வந்த தம் புதல்வனைப் பார்த்து, தம் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கிய பகவான் சிவனை கண்ட பிரஜாபதி மகிழ்ச்சியால் நெகிழ்ந்து, வலக்கையால் அவரை எழுப்பி, தந்தையின் அன்பும் கனமும் கலந்த மொழியில் இவ்வாறு உரைத்தார்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds humility and reverence even among exalted beings: sincere prostration is met with gracious uplift. Ethically, it models how authority should respond to devotion—not with domination, but with compassionate elevation and affectionate instruction.
Śiva approaches and bows at Prajāpati/Brahmā’s feet. Prajāpati, pleased, lifts him up with his right hand and begins to speak to him as to a long-absent son, setting up the ensuing discourse.