Shloka 393
तज्जगादारविन्दाक्षो ब्रह्मण: पश्यतस्तदा । नृपश्रेष्ठ! फिर पूर्वकालमें ब्रह्माजीने नासिकाके द्वारा जब पाँचवाँ जन्म ग्रहण किया
tajjagādāravindākṣo brahmaṇaḥ paśyatastadā | nṛpaśreṣṭha! punaḥ pūrvakāle brahmājīne nāsikayā dvārā yadā pañcamaṃ janma gṛhītavān, tadā svayaṃ kamalanayano bhagavān nārāyaṇo hariḥ brahmaṇaḥ sammukhe ’sya dharmasya upadeśaṃ cakāra |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது பிரம்மா பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தாமரைநயனான பகவான் அவ்வாறு உரைத்தார். அரசர்களில் சிறந்தவனே! முற்காலத்தில் பிரம்மா மூக்கின் வழியாக ஐந்தாவது பிறவியை எடுத்தபோது, தாமரைநயனான பகவான் நாராயணன்—ஹரியே—பிரம்மாவின் முன்னிலையில் இத்தர்மத்தை உபதேசித்தார்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage grounds dharma in divine revelation: Nārāyaṇa Himself instructs Brahmā, implying that ethical order is not merely human convention but a cosmic principle transmitted from the Supreme to the creator-god.
Vaiśampāyana narrates a primordial episode: in an earlier age, during a special ‘fifth birth’ of Brahmā (described as arising through the nostril), the lotus-eyed Nārāyaṇa/Hari speaks and teaches ‘this dharma’ directly before Brahmā.