Shloka 37
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
सावित्रीमप्यधीयीत शुचौ देशे मिताशन: । अहिंसो मन्दको<जल्पो मुच्यते सर्वकिल्बिषै:
sāvitrīm apy adhīyīta śucau deśe mitāśanaḥ | ahiṃso mandako jalpo mucyate sarvakilbiṣaiḥ ||
வ்யாசர் கூறினார்—சாவித்ரீ (காயத்ரீ) மந்திரத்தையும் கற்றும் ஜபித்தும் ஆக வேண்டும். தூய இடத்தில் மிதமாக உண்பவனாய் இருந்து, அஹிம்சையை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்து, கட்டுப்பட்ட அமைதியான சொற்களுடன் ஜபம் செய்பவன் எல்லாப் பாவக்கறைகளிலிருந்தும் விடுபடுவான்.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Sacred recitation (Sāvitrī/Gāyatrī) bears fruit when supported by ethical self-discipline: purity of place, moderation in food, complete non-violence, and restrained speech. Such integrated practice leads to purification and release from sin.
In the didactic setting of Śānti Parva, Vyāsa instructs on a practical means of purification: the disciplined study/japa of the Sāvitrī mantra, framed as an ethical regimen rather than mere ritual.