जगौ यद् भगवान् व्यासो राज्ञ: पारिक्षितस्य वै । सूतपुत्रने कहा--शौनकजी! मैं तुमसे वेदतुल्य प्रमाणभूत सारा पुरातन वृत्तान्त कहूँगा, जिसे भगवान् व्यासने- राजा जनमेजयको सुनाया था,मनश्लवापि ततो भूतमव्यक्तगुणलक्षणम् | नारायणपर: कालो ज्योतिषामयनं च यत् अव्यक्त गुण एवं लक्षणवाला मन नामक भूत, काल और नक्षत्रमण्डल--ये सब नारायणके ही अश्रित हैं
jagau yad bhagavān vyāso rājñaḥ pārīkṣitasya vai | sūtaputrāya kathā—śaunakajī! ahaṃ tubhyaṃ vedatulyapramāṇabhūtaṃ sarvaṃ purātana-vṛttāntaṃ vakṣyāmi, yaṃ bhagavān vyāsaḥ rājñe janamejayāya śrāvayāmāsa | manaś caiva api tato bhūtam avyaktaguṇa-lakṣaṇam | nārāyaṇa-paraḥ kālo jyotiṣām ayanaṃ ca yat ||
பரீக்ஷித் வம்சத்து அரசனுக்கு பகவான் வ்யாசர் பாடி உரைத்த அந்தப் பழம்பெரும் வரலாறையே நான் கூறுகிறேன். அவ்யக்தமான குண-லட்சணங்களைக் கொண்ட ‘மனம்’ எனும் தத்துவமும், காலமும், ஜ்யோதிர்களின் (நட்சத்திர முதலிய) இயக்கப் பாதையும்—இவை அனைத்தும் நாராயணனைச் சார்ந்தவையே.
शौनक उवाच
The verse asserts a theological-metaphysical hierarchy: mind (as an unmanifest principle), time, and the motions of the luminaries are not independent ultimate realities; they are grounded in and dependent upon Nārāyaṇa as the supreme support.
Śaunaka frames the transmission of an ancient, Veda-like authoritative account: what Vyāsa conveyed within the royal lineage (Parīkṣit/Janamejaya) and to the Sūta’s son is now being retold, introducing a cosmological teaching centered on Nārāyaṇa.