Shloka 347
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
उन महात्माकी गतिको कोई नहीं जानता। उनके आगमनका भी यहाँ किसीको कुछ पता नहीं चलता। जो ज्ञानस्वरूप महर्षि हैं, वे ही उन नित्य, अन्तर्यामी एवं अनन्तगुणविभूषित परमात्माका साक्षात्कार करते हैं ।।
tasya mahātmanaḥ gatiṃ kaścid na jānāti | tasya āgamanam api iha kasyacid na kiñcid avagamyate | ye jñānasvarūpā maharṣayaḥ, te eva taṃ nityaṃ antaryāmiṇaṃ anantaguṇavibhūṣitaṃ paramātmānaṃ sākṣātkurvanti || iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi nārāyaṇīye saptacatvāriṃśad-adhika-triśatatamo 'dhyāyaḥ ||
அந்த மகாத்மாவின் நடைமுறையை யாரும் அறியார்; அவரின் வருகையின் விதமும் இங்கு யாருக்கும் தெளிவாகாது. ஞானமே வடிவான மகரிஷிகளே அந்த நித்தியன், அந்தர்யாமி, அனந்த குணவிபூஷித பரமாத்மாவை நேரில் உணர்கின்றனர். இதி ஸ்ரீமஹாபாரதே சாந்திபர்வணி மோக்ஷதர்மபர்வணி நாராயணீயே ஸப்தசத்வாரிம்ஷத்திகத்திரிஷததமோऽத்தியாயः।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The Supreme Self cannot be grasped by ordinary inference or social report—His ‘movement’ and ‘advent’ are beyond common knowing. Direct realization belongs to sages established in knowledge, who perceive the eternal indwelling Lord (antaryāmin) endowed with infinite attributes.
Vaiśaṃpāyana concludes a Mokṣa-dharma/Nārāyaṇīya passage by emphasizing the transcendence and immanence of the Supreme: people cannot track or predict Him, while realized seers alone attain immediate vision of Him.