Shloka 4
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
तस्मिन्नेवा श्रमे रम्ये तेपतुस्तप उत्तमम् | तत्पश्चात् वे विख्यात तपस्वी नर-नारायण ऋषि भी पुनः उसी रमणीय आश्रममें रहते हुए उत्तम तपस्यामें संलग्न हो गये ।।
tasminn eva śrame ramye tepuḥ tapa uttamam | tatpaścāt tu vikhyātau tapasvī nara-nārāyaṇau ṛṣī punar api tasmin ramye āśrame vasantaḥ uttama-tapasyāṃ saṃlagnau babhūvatuḥ || tvam api amita-vikrāntaḥ pāṇḍavānāṃ kulodvahaḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த இனிய ஆசிரமத்திலேயே அவர்கள் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டனர். பின்னர் புகழ்பெற்ற தவசிகளான நர-நாராயண முனிவிருவரும் அதே அழகிய ஆசிரமத்தில் தங்கி மீண்டும் பரம தவத்தில் ஈடுபட்டனர். நீயும், அளவற்ற வீரத்துடன், பாண்டவர் குலத்தைத் தாங்கும் பெருமகனாய் உள்ளாய்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates tapas (disciplined austerity) as a supreme means of ethical and spiritual refinement, and links personal excellence to responsibility—one who is powerful should also be a sustainer of dharmic lineage and conduct.
Vaiśampāyana describes Nara and Nārāyaṇa returning to a beautiful hermitage and resuming intense austerities; the address then turns to a listener praised as a mighty bearer of the Pāṇḍava family line.