Shloka 45
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
इति शब्द: श्रुतो5स्माभि: शिक्षाक्षरसमन्वित: । एतस्मिन्नन्तरे वायु: सर्वगन्धवह: शुचि:
iti śabdaḥ śruto 'smābhiḥ śikṣākṣara-samanvitaḥ | etasminn antare vāyuḥ sarva-gandha-vahaḥ śuciḥ, bhaktyā paramayā yuktair mano-vāk-karma-bhis tadā |
பீஷ்மர் கூறினார்—“சிக்ஷை (உச்சரிப்பு ஒழுக்கம்) மற்றும் எழுத்துகளால் அமைந்த ஓர் ஒலி எங்களுக்குக் கேட்கப்பட்டது. அதே இடைவெளியில் எல்லா மணங்களையும் சுமக்கும் தூய காற்று வந்து, தெய்வீக மலர்களையும் யாகக் கிரியைகளுக்குப் பயன்படும் மூலிகைகளையும் கொண்டு வந்தது. அப்போது பஞ்சகாலச் சந்திகளை அறிந்த, பரம பக்தியுடன் ஒருமுகப் பக்தியுடையோர் மனம், வாக்கு, செயல் மூலமாக ஸ்ரீஹரியை முறையாகப் பூஜித்தனர்.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes disciplined sacred utterance (śikṣā and akṣara) and complete devotion expressed through the threefold instrument—mind, speech, and action—showing that inner intention and outward conduct must align in worship.
After a correctly formed utterance is heard, an auspicious, fragrant wind arrives; devotees then perform worship using the flowers and herbs brought by that breeze, indicating divine approval and a sanctified ritual setting.