Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
பீஷ்மர் கூறினார்—தவத்தால் தேவனும் பரமாதிபதியுமான ஹரி நாராயணனை ஆராதித்து, அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் பிற ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து முழு ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் தவம் செய்தனர். அவர்களின் பக்தி மற்றும் துறவால் மகிழ்ந்த பகவான், தேவீ சரஸ்வதியை அவர்களிடம் அனுப்பினார்; நாராயணனின் ஆணையின்படி, எல்லா உலகங்களின் நலனைக் கருதி, அச்சமயம் அந்த தேவீ அந்த முனிவர்கள் அனைவரின் உள்ளத்திலும் புகுந்தாள்—உயிர்களின் நன்மைக்காக புனித ஞானமும் நல்வாக்கும் எழும்புமாறு.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.