Shloka 17
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
(शान्तनो: कथयामास नारदो मुनिसत्तम: । राज्ञा पृष्ट: पुरा प्राह तत्राहं श्रुतवान् पुरा ।।
bhīṣma uvāca | (śāntanoḥ kathayāmāsa nārado munisattamaḥ | rājñā pṛṣṭaḥ purā prāha tatrāhaṃ śrutavān purā ||) pūrvakāle me pitā mahārājaḥ śāntanuḥ pṛṣṭavān; munisattamaḥ nāradaḥ tasmai etāṃ kathāṃ kathayāmāsa; tadā tatraiva aham api etat śrutavān || rājopacarico nāma babhūvādhipatir bhuvaḥ | ākhaṇḍalasakhaḥ khyāto bhakto nārāyaṇaṃ harim ||
பீஷ்மர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் என் தந்தை மகாராஜா சாந்தனு, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரை வினவியபோது, நாரதர் அவருக்கு இந்தக் கதையை உரைத்தார்; அச்சமயம் அங்கே இருந்த நானும் அதை கேட்டேன். பழங்காலத்தில் இந்தப் பூமியில் ராஜோபரிசரன் என்றொரு அரசன் ஆட்சி செய்தான். அவன் அகண்டலன் (இந்திரன்) நண்பனாகவும், பாபஹாரி ஹரி-நாராயணனின் புகழ்பெற்ற பக்தனாகவும் விளங்கினான்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage foregrounds the authority of dharmic knowledge transmitted through reliable lineage: a king seeks counsel, a foremost sage narrates, and Bhishma testifies as an eyewitness listener. It also sets an ethical ideal for rulers—worldly power aligned with devotion to Narayana, the remover of sin.
Bhishma introduces a story he heard in the past when Narada spoke to King Shantanu. He then begins the tale by naming an ancient ruler, Rajoparichara, describing him as Indra’s friend and a renowned devotee of Hari Narayana.