Shloka 11
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
छत्राकृतिशीर्षा मेघौघनिनादा: सममुष्कचतुष्का राजीवच्छतपादा: । षष्ट्या दन्तैर्युक्ता: शुक्लैरष्टाभिद्रष्टाभियें जिद्दाभियें विश्ववक्षत्रं लेलिहान्ते सूर्यप्रर्यम्
chatrākṛtiśīrṣā meghaughaninādāḥ samamuṣkacatuṣkā rājīvachchatapādāḥ | ṣaṣṭyā dantairyuktāḥ śuklairaṣṭābhirdrāṣṭābhirjiddhābhirye viśvavakṣatraṃ lelihānte sūryaprarayam ||
அவர்களின் தலை குடை வடிவம்; அவர்களின் குரல் அடர்ந்த மேகக் கூட்டத்தின் இடிமுழக்கம் போல் ஆழமானது. சமமான நான்கு கரங்கள்; அவர்களின் பாதங்கள் நூற்றுக்கணக்கான தாமரைப் போன்ற கோடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை. அவர்களின் வாயில் அறுபது வெண்தந்தங்களும் எட்டு கடைவாய்ப்பற்களும் உள்ளன. அவர்கள் சூரியன் போல் ஒளிவீசுவர்; தம் வாயில் முழு உலகையும் தாங்க வல்லவர், மேலும் தம் நாவால் மகாகாலனையும் நக்கி விழுங்குமாறு செய்பவர்.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage praises inner purity and yogic discipline: those free from pāpa possess divine strength and, ethically, remain equal-minded toward honor and dishonor (samatva), suggesting that true power is grounded in dharma and detachment rather than social validation.
Nārada is describing a wondrous island inhabited by extraordinary, sinless beings. Their superhuman features—four arms, thunderous voice, vajra-like bodies, sun-like radiance, and the hyperbolic image of licking even Mahākāla—serve to magnify their spiritual potency and otherworldly status.