Shloka 39
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
“महामुने! तुम मेरे प्रसादसे इस जगत्में सदा अपने पुत्रसदृश छायाका दर्शन करते रहोगे। वह सब ओर दिखायी देगी, कभी तुम्हारी आँखोंसे ओझल न होगी” ।।
mahāmune! tvaṁ mama prasādāt asmin jagati sadā sva-putra-sadṛśa-chāyā-darśanaṁ kariṣyasi. sā sarvataḥ dṛśyate, kadācid api tava akṣibhyām ojhalā na bhaviṣyati. so 'nunīto bhagavatā svayaṁ rudreṇa, bhārata; chāyāṁ paśyan samāvṛttaḥ sa muniḥ parayā mudā. bharata-nandana! sākṣāt bhagavān śaṅkaraḥ evaṁ āśvāsanaṁ dattvā, sarvatra sva-putrasya chāyāṁ paśyan, munivaraḥ vyāsaḥ mahā-prasannatayā sva-āśramaṁ pratyāgacchat.
மகாமுனியே! என் அருளால் நீ இவ்வுலகில் எப்போதும் உன் மகனை ஒத்த அந்த நிழற்போன்ற இருப்பை காண்பாய். அது எங்கும் தோன்றும்; உன் கண்களிலிருந்து ஒருபோதும் மறையாது. இவ்வாறு தாமே பகவான் ருத்ரனால் ஆறுதல் பெற்ற அந்த முனிவர், ஓ பாரதா, அந்த நிழலைக் கண்டவாறே பரமானந்தத்துடன் திரும்பினார். ஓ பரதநந்தனா! சாட்சாத் பகவான் சங்கரர் இவ்வாறு உறுதியளித்த பின், முனிவரான வியாசர் எங்கும் மகனின் நிழலை உணர்ந்தவாறே, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Divine grace can transform grief into steadiness: the Lord consoles the devotee by granting an enduring, meaningful vision (a ‘shadow-presence’) that restores inner balance without denying loss.
Shiva (Rudra/Shankara) personally reassures the sage Vyasa that he will continually perceive the presence of his son as a visible ‘shadow’ everywhere; consoled and joyful, Vyasa returns to his hermitage.